ذكر حكمين و آغاز حكميت ابو موسى پيش از جنگ صفين حديثى نقل كرده و گفته بود « فتنه‌ها پيوسته بنى اسرائيل را بالا و پائين ميبرد تا دو حكم انتخاب كردند و آنها حكمى دادند كه مورد رضايت پيروان ايشان نبود اين امت را نيز پيوسته فتنه‌ها بالا و پائين ميبرد تا دو حكم انتخاب كنند و آنها حكمى دهند كه پيروانشان از آن راضى نباشند . » و سويد بن غفله به دو گفت « اگر بدوران حكميت رسيدى مبادا يكى از دو حكم باشى » و او گفت « من ؟ » گفت « بله تو » گويد پس او بنا كرد پيراهن خود را در آرد و گفت « در اين صورت خدا در آسمان مفرى و در آسمان محلى براى من ننهد » در اين ايام سويد او را بديد و گفت « اى ابو موسى گفته خود را به ياد دارى ؟ » گفت « از خدا عاقبت بخواه » از جمله مطالبى كه در قرارداد حكميت نوشته شده بود اين بود كه « دو حكم آنچه را در قرآن هست مقرر كنند و آنچه را در قرآن نيست رد كنند و پيرو هوس نشوند و درباره چيزى مداهنه نكنند و اگر كردند حق حكميت ندارند و مسلمانان از حكم ايشان بيزارند » هنگامى كه على را بقبول حكميت و احضار اشتر وادار كردند وى در شرف فتح بود كه يكى به دو خبر داد كه بعلى گفته‌اند اگر اشتر را احضار نكند او را به معاويه تسليم خواهند كرد تا با او همان كند كه با پسر عفان كرده است و اشتر از نگرانى كار على از جنگ دست بداشت در آن روز على بحكمين گفت « به شرط آنكه مطابق كتاب خدا حكميت كنيد ، همه مندرجات كتاب خدا بنفع من است اگر مطابق خدا حكم نكرديد حق حكميت