187 ذكر روزهاى ايرانيان و اين روزها هرمز و به همان و ارديبهشت و شهرير و اسفندارمذ و خرداد و مرداد و ديباذر و آذر و آبان و خورماه و تير و جوش و دبر و مهر و دمل و اسروش و فروردين و بهرام و رام است كه شاعر درباره آن گويد : « روز شنبه و روز رام لذت باده را بما بچشمان . من تعهد ميكنم كه هنگام نيمروز آن مرا بسخن سست بينى » و باد و ديبادين و آذر و اشتاد و اسمان و داماد و ماروسفند و انيران . روزهاى معروف فرودگان نيز آهندگاه و اسميهاه و مشركاه و مشروكاه و كاساه است و عرب اين پنج روز را هرير و هبير و قالب الفهر و حافل الضرع مدحرج البعر ميناميدند . ايرانيان در هر صد و بيست سال يك ماه كبيسه ميكردند و اينكه كبيسه را يكصد و بيست سال عقب ميانداختند از آن جهت بود كه روزهايشان سعد و نحس بود و نخواستند هر چهار سال يك روز كبيسه كنند و با اين ترتيب روزهاى سعد بروزهاى نحس منتقل شود و نوروز اولين روز ماه نباشد و خداى تعالى بهتر داند . 188