من كنت مولاه فعلي مولاه ، اللهمّ وال من والاه ، وعاد من عاداه ؛ هر كه من مولاى او هستم على مولاى اوست ، خدايا ! دوستداران او را دوست و دشمنانش را دشمن بدار . بنابراين ، دوستى با من ، دوستى با خدا و دشمنى با من ، دشمنى با خداست و در اين هنگام ، خداوند اين آيه را نازل كرد : « الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتي وَرَضيتُ لَكُمُ اْلإِسْلامَ دينًا » ؛ امروز دين شما را به حدّ كمال رساندم و بر شما نعمتم را تمام كردم و بهترين آيين را كه اسلام است براى شما برگزيدم . از اين رو ، ولايت من ، موجب تكميل دين و خشنودى پروردگار بزرگ شد . « 1 » شايان ذكر است كه برخى از عالمان و حافظان بزرگ اهل سنّت همانند ابن مردويه ، ابونعيم اصفهانى ، ابن مغازلى ، موفّق مَكى ، ابوحامد صالحانى ، حموينى و . . . نيز نزول اين آيه در روز غدير را نقل كرده‌اند . « 2 »

--> ( 1 ) . الكافى : 8 / 27 ( 2 ) . المناقب ، ابن مغازلى : 18 ، المناقب ، خوارزمى : 80 ، فرائد السّمطين : 1 / 74 . . .