اينان چون دريافته‌اند كه اين ادعا اعتبارى ندارد ، به ناچار لب به اعتراف گشوده و سخن به حقيقت گفته‌اند . گرچه برخى از ايشان نپذيرفته‌اند كه مراد از اين برترى ، اولويت در تصرف و صاحب اختيارى است ؛ بلكه آن را اولويت در محبت و دوستى و بعضى نيز اولويت در پيروى و تبعيت دانسته‌اند . البتّه اين سخن نيز مانند ادّعاى نخست فارغ از دليل بوده و بىبنياد است و شاهدى بر آن يافت نمىشود . اگر هم بپذيريم كه اين اولويت در پيروى و محبت بىقيد و شرط است ، باز هم اين اولويت به امام اختصاص خواهد داشت . اما برخى از مطرح كنندگان معناى سوم - يعنى اولويت در پيروى براى كلمه « مولى » - چون سستى سخن خود را دريافتند ، ناگزير به حق اعتراف كرده و گفته‌اند كه « درست است كه مقصود حديث شريف اولويت در امر امامت مىباشد ؛ ولى اين اولويت فقط در دوران امامت خود اميرالمؤمنين بوده است ؛ يعنى پس از اتمام دوره سه خليفه نخست ، نه بدون فاصله و بعد از پيامبر » . اين ادعا نيز به چند علت غير قابل قبول است : 1 . در برخى روايات غدير عبارت « بعد از من » از پيامبر اكرم صلى اللَّه عليه وآله نقل شده است . چنان كه تاريخ‌نگار بزرگ اهل سنّت ابن كثير در كتاب