همان معنايى بود كه تمام حاضران در آن مجلس و در رأس آن‌ها امير مؤمنان على عليه السلام ، حسّانِ شاعر ، آن دو نفر و ديگر صحابه از سخن آن بزرگوار برداشت كردند . هم‌چنين همان معنايى بود كه فهرى آن را انكار نمود ، و بر ابوطفيل سنگين آمد و فلان و فلان ! هم آن را كتمان كردند . البته همان معنايى است كه برخى دانشمندان با انصاف مانند تقى الدين مقريزى بدان اعتراف نموده و در كتاب خود چنين آورده است : ابن زولاق چنين گفته است : در روز هجدهم ذى حجه - روز غدير - گروهى از مردم مصر ، مغرب و اطراف آن براى خواندن دعا جمع مىشدند ؛ زيرا آن روز را به مناسبت وصيت پيامبر خدا صلى اللَّه عليه وآله به اميرالمؤمنين على بن ابىطالب در جانشينى پس از خود ، عيد مىدانستند . « 1 » شواهد بسيار ديگرى نيز بر اين معنا گواه است كه - به برخى از آن‌ها اشاره نموديم - نهايت و چكيده همه آن‌ها اين سخن است : واژهء « مولى » در حديث شريف نبوى ؛ يعنى كسى كه حق اولويت در اطاعت و صاحب اختيارى و حكم كردن از آنِ اوست و اين يعنى ولايت كبرى و امامت عظمى .

--> ( 1 ) . المواعظ والاعتبار : 2 / 220 .