السيد علي الحسيني الميلاني
33
غدير آخرين جايگاه اعلام عمومى ( فارسى )
بود تا از اراده الهى و تقدير وى در عالم ذر پرده افكند و بدين طريق سنگ زيرين امامت اين عالم را در آن روز بنا نهد . از روز انذار تا غدير از آن روز به بعد ، نبى اكرم صلى اللَّه عليه وآله در هر فرصت و موقعيت و در ميان هر گروه و جماعت و در هر جنگ و نبرد از اين حقيقت پرده برمىداشت و با عبارات و كلمات مختلف آن را به ديگران مى رساند . . . . گاه او را به پيامبران تشبيه مىكرد و مىفرمود : من أراد أن ينظر إلى آدم في علمه ، وإلى نوح في فهمه ، وإلى موسى في مناجاته ، وإلى عيسى في سمته ، وإلى محمّد في تمامه وكماله وجماله ، فلينظر إلى هذا الرجل المقبل ؛ هر كه مىخواهد به علم آدم و فهم و درايت نوح و راز و نياز موسى و سكينه و وقار عيسى و كمال و جمال محمّد بنگرد ، به اين مرد كه نزد من مىآيد نگاه كند . هنگامى كه حاضران سرهايشان را بلند كردند و براى ديدن اين شخص گردنهايشان را كشيدند ، تنها على عليه السلام را ديدند . « 1 »
--> ( 1 ) . اين حديث را كه به « حديث الأشباه » معروف است ، عبدالرزّاق بن همام ، احمد بن حنبل ، ابوحاتم رازى ، ابن شاهين ، حاكم نيشابورى ، ابن مردويه ، ابونعيم اصفهانى ، بيهقى ، ابن مغازلى ، ديلمى ، محبّ طبرى ، و گروه ديگرى نقل كردهاند و ما درباره سند و متن آن در موسوعه نفحات الازهار في خلاصة عبقات الانوار بحث كردهايم .