اطلاق مىشده است . از جابر بن عبد الله انصارى روايت شده است : خدمت پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و إله بوديم كه على بن ابى طالب عليه السّلام وارد شد ، آنگاه پيامبر صلّى اللّه عليه و إله فرمود : « و الّذى نفسى بيده أن هذا و شيعته هم الفائزون يوم القيامه » ؛ سوگند به كسى كه جانم در قبضه قدرت او است ، همانا اين مرد و پيروانش در روز قيامت نجات يافتگانند » . « 1 » در جاى ديگرى پيامبر صلّى اللّه عليه و إله خطاب به حضرت على عليه السّلام فرمود : همانا تو و شيعيانت بر خدا وارد خواهيد شد ، در حالىكه خشنوديد و خدا از شما راضى است . « 2 » همچنين برخى از نويسندگان شيعه و اكثريت نويسندگان اهل سنت معتقدند اين اصطلاح بعد از وفات حضرت رسول صلّى اللّه عليه و إله به وجود آمده است . دكتر محمد جواد مشكور مىنويسد : اين اصطلاح پس از جنگ صفين ، روز خروج خوارج به وجود آمد و كسانى كه با حضرت على عليه السّلام پس از جنگ ، در دوستى استوار ماندند ، شيعه خوانده شدند . « 3 » ابن نديم نيز معتقد است كه شيعه لقبى است كه حضرت على عليه السّلام هنگام خروجش براى جنگ با طلحه و زبير به ياران خود داده است . « 4 » ابن حزم اندلسى ، آغاز پيدايش اين

--> ( 1 ) - جلال الدين عبد الرحمن ، سيوطى ، الدر المنثور فى التفسير بالماثور ، تهران ، مكتبة الاسلاميه ، 1314 ، ج 6 ، ص 379 ( 2 ) . ابو بكر الهيثمى ، مجمع الزوايد و منبع الفوايد ، القاهره ، 1353 ه ق ، ج 9 ، ص 131 . ( 3 ) . محمد جواد شكور ، تاريخ شيعه و فرقه‌هاى اسلامى تا قرن چهارم ، تهران ، انتشارات اشراقى ، 1362 شمسى ، ص 40 . ( 4 ) . ابن النديم ، الفهرست ، قاهره ، العربى لنشر و التوزيع ، 1991 م ، جلد اول ، ص 364 .