فصل دوّم سنّت و بدعت سنت در لغت و اصطلاح سنّت در لغت به معنى روش و سيره است و جمع آن سنن است مانند : غرفة و غرف . واژه‌ى سنّت در قرآن كريم به خداوند و نيز به گذشتگان نسبت داده شده است . چنان‌كه مىفرمايد : سُنَّةَ اللَّهِ الَّتِي قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلُ وَ لَنْ تَجِدَ لِسُنَّةِ اللَّهِ تَبْدِيلًا « 1 » . و نيز مىفرمايد : فَقَدْ مَضَتْ سُنَّتُ الْأَوَّلِينَ « 2 » . مقصود از سنّت الهى ، طريقه‌ى حكمت و روش اطاعت او است . سنّت الهى در مورد بشر اين بوده است كه پيوسته آنان را بيافريند ، و قرنى را پس از قرنى و امتى را بعد از امتى پديدآورد . و فرستادن پيامبران الهى و انزال كتب و شرايع آسمانى طريقه‌ى اطاعت و بندگى را به آنان بياموزد و بدين وسيله آنان را مورد امتحان و آزمايش قرار دهد ، تا آنان بتوانند بر

--> ( 1 ) . فتح / 23 . ( 2 ) . انفال / 38 .