ما دلايل مطلب نخست را در اين فصل بيان نموديم ، و دلايل مطلب دوم را در بحث مربوط به منابع شيعه در اصول و فروع ؛ بدين جهت تكرار آن مطالب در اين جا ضرورتى ندارد . در حديث امام رضا عليه السّلام « 1 » در مورد امامت به صورت مكرّر لزوم عصمت امام به صورت زير بيان شده است : 1 . با استناد به آيه‌ى لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ فرموده است : « اين آيه ، امامت هر ظالمى را تا روز قيامت باطل كرده و آن را به پاكان اختصاص داده است » . « فابطلت هذه الآية امامة كل ظالم الى يوم القيامة و صارت في الصفوة » . 2 . پس از بيان اين‌كه امام ، امين خداوند در ميان خلق ، و حجّت پروردگار بر بندگان و دعوت كننده‌ى به خدا و مدافع حرمت‌هاى ( احكام ) الهى است ، فرموده است : « الإمام المطهّر من الذنوب و المبرّأ من العيوب » . 3 . پس از بيان اين‌كه خداوند امام را از ميان بندگان خود برمىگزيند و سرچشمه‌هاى حكمت را در قلب او مىگشايد فرموده است : « فهو معصوم مؤيّد موفّق مسدّد ، قد أمن من الخطايا و الزلل و العثار ، يخصّه اللّه بذلك ليكون حجّته على عباده و شاهده على خلقه » . 2 . علم و ديگر كمالات نفسانى امام بايد به احكام دين و مصالح و مفاسد مسلمانان آگاه باشد ، و راه‌وروش تربيت نفوس را بداند تا بتواند اهداف امامت را تحقق بخشد . و از آن‌جا كه اخلاق و

--> ( 1 ) . اصول كافى ، ج 1 ، كتاب الحجة ، باب نادر جامع في فضل الامام و صفاته ، ص 154 .