ارسال رسولان و انزال كتاب‌هاى آسمانى از مهم‌ترين اسباب نيل انسان به هدف و غايت مزبور مىباشد . از اين روى ، نبوت و شريعت از برجسته‌ترين مصاديق لطف خداوند ، حكمت الهى است ، بنابراين ، انجام آن واجب و لازم است . وعده‌ها و وعيدها ، بشارت‌ها و انذارها ، شيوه‌هاى دعوت به توحيد و خداپرستى ، امر به معروف و نهى از منكر ، ادامه راه نبوت با امامت و رهبرى انسانى كه در صفات و ويژگىهاى علمى و عملى بتواند خلاء وجود پيامبر صلّى اللّه عليه و آله را پر كند ، همگى از مصاديق لطف خداوند بوده و به مقتضاى حكمت الهى واجب و لازم مىباشد . قرآن كريم هدايت را بر خداوند واجب دانسته مىفرمايد وَ عَلَى اللَّهِ قَصْدُ السَّبِيلِ « 1 » بر خداوند است كه راه راست را بيان كند . و در جايى ديگر مىفرمايد : إِنَّ عَلَيْنا لَلْهُدى « 2 » : هدايت بشر بر ما لازم است . همان‌گونه كه روزى بخشيدن به موجودات را - به مقتضاى ربوبيت خداوند - لازم دانسته مىفرمايد : وَ ما مِنْ دَابَّةٍ فِي الْأَرْضِ إِلَّا عَلَى اللَّهِ رِزْقُها « 3 » . بديهى است معناى واجب بودن هدايت بر خداوند اين نيست كه كسى آن را بر خداوند واجب كرده است ، زيرا كسى بر خداوند علو و برترى ندارد تا كارى را بر او واجب كند ، بلكه مقصود اين است كه هدايت مقتضاى رحمت و حكمت خداوند است ؛ و قطعا خداوند آن را انجام مىدهد . و نقش عقل در اين باره جز شناخت اين

--> ( 1 ) . نحل / 9 . ( 2 ) . ليل / 12 . ( 3 ) . هود / 6 .