أَمْ نَجْعَلُ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ كَالْمُفْسِدِينَ فِي الْأَرْضِ ، أَمْ نَجْعَلُ الْمُتَّقِينَ كَالْفُجَّارِ « 1 » و آيات بسيار ديگر . اصولًا اگر حسن و قبح عقلى را نپذيريم ، حسن و قبح شرعى را نيز نمىتوانيم اثبات كنيم . زيرا اثبات حسن و قبح شرعى منوط به اين است كه نبوت و عصمت پيامبر اثبات شود . اثبات اين دو مطلب از طريق شرع مستلزم دور است . اما با قبول اين حكم عقلى كه دادن معجزه به كسى كه به دروغ دعوى پيامبرى مىكند ، و نيز برگزيدن كسى كه مرتكب خطا و گناه مىشود به مقام پيامبرى و هدايت بشر ، قبيح است . و خداوند از هرگونه فعل ناروايى پيراسته است ، مىتوان اصل نبوت و شريعت را اثبات كرد . و از اين راه به حسن و قبح‌هاى شرعى رهنمون گرديد . « 2 » غايتمندى آفرينش مقتضاى حكمت خداوند اين است كه آفرينش جهان غايتمند و هدفدار باشد . زيرا فعل بدون غايت و هدف معقول بر فاعل حكيم روا نيست ، اين مطلب ، از آيات قرآنى به روشنى استفاده مىشود . چنان‌كه مىفرمايد : وَ ما خَلَقْنَا السَّماءَ وَ الْأَرْضَ وَ ما بَيْنَهُما لاعِبِينَ « 3 » . وَ ما خَلَقْنَا السَّماءَ وَ الْأَرْضَ وَ ما بَيْنَهُما باطِلًا « 4 » .

--> ( 1 ) . ص / 28 . ( 2 ) . براى آگاهى بيشتر در اين‌باره به كتاب القواعد الكلامية ، از نگارنده رجوع شود . ( 3 ) . انبياء / 16 . ( 4 ) . ص / 27 .