1 - در روايتى به نقل از امام سجاد عليه السّلام چنين آمده است كه يهوديان و نصارا به گونه‌اى در دوستى عزير و عيسى عليهما السّلام افراط كردند كه آنان را به حد الوهيت رساندند و به دنبال آن مىگويد : « ان قوما من شيعتنا سيحبوّنا حتى يقولوا فيناما قالت اليهود فى عزير و ما قالت النصارى فى عيسى بن مريم فلا هم منّا و لا نحن منهم . » « 1 » 2 - در روايتى از امام صادق عليه السّلام نقل شده كه « به خدا قسم ما تنها بندگان مخلوق خدا هستيم كه خداوند ما را برگزيد . ما هيچ‌گونه قدرتى بر نفع و ضرر خود نداريم . اگر او ما را مورد رحم قرار دهد پس به واسطه رحمتش است و اگر عذاب كند به سبب گناهانمان مىباشد و ما هيچ‌گونه حجّتى عليه خدا نداريم . ما مىميريم و وارد قبر مىشويم و سپس برانگيخته مىشويم و در موقف مىايستيم و مورد پرسش قرار مىگيريم . » « 2 » 3 - همچنين امام صادق عليه السّلام در ردّ غلات مفوضه مىفرمايد : « به خدا سوگند ارزاق ما را جز خداوند معين نمىكند و من خود به غذايى براى خانواده‌ام احتياج داشتم و فكرم را مشغول كرده بود و بعد از آنكه معاش آنان را تأمين كردم خيالم راحت شد . » « 3 » از اين دست روايات كه راجع به سيره و سخن امامان عليه غاليان گزارش شده فراوان است . « 4 » در روايتى ديگر امام جوانان را از همراهى با غلات و مفسده‌انگيزى آنان پرهيز داشته‌اند و آنان به دليل گزافه‌گويىهايشان بدتر از مشركان دانسته شده‌اند . « 5 »

--> ( 1 ) . كشى ، شماره 191 . ( 2 ) . همان ، شماره 403 . ( 3 ) . همان ، ص 207 - 208 . ( 4 ) . مواردى از آن را بنگريد : جعفريان ، حيات فكرى و سياسى امامان شيعه ، ص 337 - 345 ، 447 - 449 ، 524 - 528 ، 585 . ( 5 ) . مجلسى ، ج 25 ، ص 265 .