خارج و حتى به دولت نمىدادند . مخارج هرچه بود به عهدهء ايران بود و روسها از بانك استقراض مىگرفتند و به حساب دولت مىگذاردند . ( براى اطلاع بيشتر رجوع شود به دورهء اول مجلهء كاوه شمارهء 4 و تاريخ تحولات نظام ايران تأليف سرهنگ جهانگير قائم مقامى ) محل قزاقخانه ابتدا در داوديه بود و بعد در 1299 هجرى قمرى به قصر قاجار انتقال يافت . از 1311 عمارتى براى قزاقخانه در شمال ميدان مشق ساخته شد كه هنوز هم وجود دارد . دورهء ميدان محصور شد و براى مشق قزاقخانه مورد استفاده قرار گرفت . اكنون اين ميدان مشتمل است بر عمارات شمالى خيابان فروغى يعنى همان عمارت قديمى قزاقخانه تا خيابان سپه . رؤساى قزاقخانه در زمان ناصر الدين شاه عبارت بودند از دومانتوويچ ، چاركوفسكى ، كاساكوفسكى كه مدت نه سال در ايران بود و بنابه خواهش مظفر الدين شاه از طرف امپراطور درجهء سرتيپى به او داده شد و او در جنگ روس و ژاپون كشته شد . كتاب خاطرات او به فارسى ترجمه شده است . ضرب سكه ( ص 150 - ص 110 چاپ اول ) تا زمان ناصر الدين شاه در هريك از شهرهاى مهم ايران اسباب ضرب سكه وجود داشت كه با اجازهء دولت بنام محل سكه زده مىشد و البته اين سكه‌ها از جهت وزن و شكل كاملا يكسان نبود . در اوايل سلطنت اين پادشاه وزن رسمى قران ايران 28 نخود بود كه يك و يك‌ششم مثقال باشد و نقرهء خالص يعنى عيار آن 95 % و از اينجهت از پولهاى مرغوب به شمار مىرفت و به مقدار زياد آن را به هند مىبردند و لذا دولت اندكى از اين مقدار رسمى كاست و بالنتيجه ثبات وزن رسمى پول متزلزل شد و در شهرها نيز حكام براى منفعت خود باز اين ثبات را متزلزل‌تر و اندازهء وزن را كمتر كردند . ناصر الدين شاه در 1282 به سفير ايران در پاريس يعنى حسنعلى خان گروسى امير نظام دستور داد كه يك دستگاه ضرابخانهء جديد براى ايران خريدارى نمايد . اين دستگاه در 1294 به طهران رسيد و در همان محل كارخانهء ريسمان‌ريسى به رياست ميرزا على خان امين الملك ( امين الدوله بعدى ) و به مباشرت موسيو پخن Pechan اطريشى مستشار ضرابخانهء ايران داير شد و در همان سال سكهء جديد در ايران زده شد . دورهء مديريت امين الملك چندان طول نكشيد و آقا ابراهيم امين السلطان با زرنگيهائى كه داشت آنجا را قبضه نمود و از اين جهت اين سكه‌هاى جديد را امين - السلطانى گفتند و چون دورهء سكه دندانه‌دندانه بود آنها را « ريال چرخى » مىخواندند . امين السلطان براى ادارهء ضرابخانه از حاج محمد حسن اصفهانى تاجر كه باهم دوست بودند كمك گرفت و از اين جهت حاجى به امين دار الضرب ملقب گشت . بعدها