طولوزان در 1314 در طهران درگذشت و در گورستان كاتوليكها در اكبر آباد مدفون شد . ( با توجه به مجله جهان پزشكى ش 3 و 4 ش 13 و خاطرات اعتماد السلطنه ) شمس الشعرا سروش ، ميرزا محمد على ( ص 47 - ص 25 چاپ اول ) پسر قنبر على سدهى اصفهانى در سال 1228 هجرى قمرى متولد شد . در آغاز از مداحان حاج سيد محمد باقر شفقى حجت الاسلام مجتهد مقتدر و معتبر اصفهان بود . در بيست و يك سالگى به طهران آمد و در 1250 به همراه محمد محسن ميرزاى ميرآخور كه خود نيز شاعر بود و « سلطانى » تخلص مىكرد و شرح حال اجمالى او گذشت به تبريز رفت و چندى مصاحب و نديم او بود و ضمنا امراء و حكام آذربايجان را مدح مىگفت . هنگامى كه بهمن ميرزا پسر عباس ميرزا والى آذربايجان بود ( 1255 - 1263 ) خواست كتاب الف ليله و ليله را از عربى به فارسى ترجمه كند كار ترجمه را به ملا عبد المطلب طسوجى واگذاشت و برگردانيدن اشعار عربى را به فارسى به سروش و سروش هرچند بيسواد بود ولى چون به مفهوم اشعار اطلاع پيدا مىكرد به خوبى از عهدهء نقل آن به فارسى برمىآمد . سروش در 1270 به لقب « شمس الشعراء » ملقب شد زيرا علاوه بر هنر ادبى بسيار زيبا هم بود و در 1272 عنوان « خانى » هم به او داده شد . سروش در 1285 در طهران درگذشت . وى از شعراى بسيار تواناى ايران در قرن سيزدهم است . بخشى از ديوان او در سال 1301 ق . چاپ و منتشر شد و چند سال پيش هم دو چاپ آن يكى به وسيلهء دكتر محمد جعفر محجوب و ديگر به وسيلهء مرحوم حسين كى استوان انتشار يافت . براى شرح حال تفصيلى او به تذكره‌ها و مقدمهء ديوان وى مراجعه شود . لسان الملك سپهر ، ميرزا محمد تقى خان ( ص 47 - ص 25 چاپ اول ) فرزند آخوند ملا محمد على كاشانى كه به هشت پشت به ميرزا عبد الاعلاى اردبيلى مىرسد كه او از نباير جهانشاه قراقويونلو و از جملهء خواص دستگاه شاه اسمعيل صفوى بوده است . سپهر در 1207 به دنيا آمد . در جوانى از كاشان به طهران آمد و در خدمت همشهرى مقرب خود فتحعلى خان صبا به سر مىبرد . پس از فوت صبا به كاشان برگشت . در آنجا محمود ميرزا پسر فتحعلى شاه و حاكم كاشان كه خود اديب و شاعر او بود او را به حمايت گرفت و به او تخلص « سپهر » داد و چون معروفيتى يافت از طرف