رسول خدا ( ص ) كه خواستار حفظ آرامش مدينه بود ، ابتدا جنگ با آنها را خوش نمىداشت . از اين رو ، ميان آشوبگران رفت و پيامدهاى بد پيمان‌شكنى را گوشزد كرد ، ولى آنها نپذيرفته ، قدرت نظامىشان را به رخ آن حضرت كشيدند ، و چنين پاسخ دادند : پيروزى تو را مغرور نكند ، تو با مردمى نادان جنگيده‌اى ، وقتى با ما كه مرد جنگيم نبرد كنى ، خواهى دانست كه با كسى چون ما جنگ نكرده‌اى . با اين وجود ، رسول خدا ( ص ) در تهاجم عليه آنها درنگ كرد ، اما يهوديان فتنه‌جو به يك زن مسلمان توهين كرده ، دامنش را به پشت او گره زدند . زمانى كه يكى از غيرتمندان مسلمان فرد توهين كننده را كشت ، آتش جنگ افروخته شد . « 1 » با تهاجم مسلمانان ، يهوديان به دژهاى استوارشان پناه بردند ، اما اين كار سودى نبخشيد و پس از پانزده روز محاصره‌تسليم رسول خدا ( ص ) شدند . در اين ميان ، عبدالله ابى ، سر دستهء منافقان به دفاع از يهود پرداخت و از رسول خدا ( ص ) خواست كه از مجازات آنان بكاهد . « 2 » سرانجام رسول خدا ( ص ) دستور اخراج يهود را صادر كرد . مسلمانان از شرّ يكى از قبيله‌هاى يهود آسوده خاطر شدند . 2 - توطئه‌گران يهود : برخى از يهوديان با سوء استفاده از فضاى آزاد سياسى حاكم بر مدينه ، عليه پيامبر ( ص ) و مسلمانان دست به تبليغات مسموم زدند . تا پيش از جنگ بدر ، فعاليت اين افراد محدود به مدينه بود و رسول خدا ( ص ) نيز با آنها مدارا مىكرد ، اما پس از جنگ بدر فعاليت اين عدّه از محدودهء مدينه فراتر رفت و به مكه نيز سرايت كرد . از اين پس ، كارشان صورت فعاليت سياسى نداشت و با دشمنان حكومت اسلامى همكارى داشتند . يكى از اين افراد كعب بن اشرف نام داشت . وى با شنيدن خبر پيروزى مسلمانان در جنگ بدر بسيار اندوهگين شد و چنين گفت : امروز زير زمين بهتر از روى آن است . آن گاه به قصد تحريك قريش عازم مكه شد و به خويشان خود گفت : من مىروم و آنها را تحريك مىكنم و بر كشتگانشان مىگريم ، شايد راه بيفتند و من هم همراهشان مىآيم . آن گاه به مكه رفت و در آنجا براى كشتگان بدر شعر سرود . « 3 »

--> ( 1 ) - براى آگاهى بيشتر ر . ك . مغازى ، مترجم ، ج 1 ، ص 127 ؛ بحارالانوار ، ج 20 ، ص 5 . ( 2 ) - بحارالانوار ، ج 20 ، ص 6 ؛ مغازى ، مترجم ، ج 1 ، ص 129 . ( 3 ) - آفرينش و تاريخ ، محمد بن طاهر مقدسى ، ترجمهء محمد رضا شفيعى كدكنى ، ج 4 ، ص 173 انتشارات بنياد فرهنگ ايران .