هنگامى كه نقش والدين درهم مىشكند ، مكانيسمى كه سبب انتقال خويشتن دوستى است ، از هم مىپاشد و اين امر توان جامعه براى انتقال نسل به نسل ارزشهاى عشق و تعهد نسبت به ديگران را كه دستمايه‌هاى ضرورى جامعه‌سازى و شهروندى است ، كاهش مىدهد . بنابراين ، فرسايش عملكرد والدين پيامدهاى وسيعى در حوزه اجتماعى و فردى دارد ؛ هم جامعه و هم روح ما را به مخاطره مىاندازد . در هم شكستن نقش والدين ، فاجعه‌اى تمام عيار براى كودك است . اما موضوع ، بسيار فراتر از اينهاست ، زيرا انرژى نوع‌دوستى پدران و مادران ، به ذخاير سرمايه انسانى و اجتماعى ما به شدت كمك مىكند و به اين ترتيب ، قدرت اقتصاد و مانايى دموكراسى را ارتقا مىدهد . پس چگونه بايد فضيلتى جديد و خودآگاه به هنر و مهارت والدينى ارائه دهيم ؟ امر خطير ايجاد يك اخلاق جمعى و فرهنگ سياسى كه از وظيفه قهرمانانه مادران و پدران را حمايت كند ، كار آسانى نيست و موانع در اين راه بسيار است . در جناح چپ با سرسپردگى به زندگى بىقيدوبند مواجه هستيم . در طول سى سال گذشته ، به زندگى بسيار آزادى خو كرده‌ايم . ما خود را از اغلب محدوديت‌هاى اخلاقى و مذهبى رهانيده و مجموعه‌اى از آزادىهاى عاطفى و جنسى اختيار كرده‌ايم . بسيارى از ما سرمست از طيف بىسابقه‌اى از گزينه‌ها شده‌ايم . در جناح راست ، با اعتقادى كور به بازار آزاد و بىاعتقادى عميق نسبت به