مديريت‌هاى پىدرپى ، با كنار گذاشتن همه مفاد يك قرارداد اجتماعى ، هيچ‌گونه حرمتى براى افرادِ داراى دستمزد پايين قايل نشده ، حمايتهاى حقوقى اتحاديه‌هاى كارگرى را تأمين نكرده و مانعى در برابر زياده‌خواهىهاى خارج از كنترل مؤسسات تجارى قرار نداده است . هر روز در روزنامه‌ها مىخوانيم كه دستمزد هزاران كارگركمتر شده يا بيكار شده‌اند ، در حالى كه مديران ارشد از حمايتها و مزاياى مختلف بهره‌مند مىشوند . ميليون‌ها كارگر ، به‌رغم سودهاى بىسابقه و افزايش عظيم مزاياى مديران ، فشار اقتصادى شديدى را تجربه مىكنند . اين روند ، زندگى خانوادگى را عميقاً تضعيف كرده است . پدران و مادران مجبور شده‌اند طولانىتر و سخت‌تر كار كنند تا نيازهاى اوليه زندگى خود را تأمين كنند و كودكان به حاشيه رانده شده‌اند . دستمزدهاى رو به كاهش ، نبود امنيت شغلى رو به افزايش و طولانىتر شدن هفته‌هاى كارى ، طلايه‌داران جنگ برضد والدين هستند . طبقه ثروتمند در سالهاى اخير به طور عجيبى مرفه‌تر شده است ، در حالى كه ديگران دچار شرايط سخت‌ترى شده‌اند . براى مثال ، مايكل آيزنر « 1 » [ مدير ارشد مؤسسه ديسنى ] ، در سال 1996 مبلغ 2 / 204 ميليون دلار دريافت كرد . يك فرد عادى با دستمزد 538 / 33 دلار در سال ( كه اين رقم در سال 1989 ؛ 959 / 35 دلار بوده است ) بايد 6182 سال كار كند تا چنين پولى به دست آورد « 2 » .

--> ( 1 ) - Michael Eisner ( 2 ) - David Cay Johnston , " Tracking Executives Compensation , " New York Times , Apr . 14 , 1997 , p . D 6 .