مانند گذشتگان خود ، مىكوشند كودكان را در متن زندگى خويش قرار دهند ، اما سدها و موانع عمده‌اى بر سر راه آنها قرار دارد كه بزرگ‌ترين تلاش‌هايشان را نيز تضعيف مىكند . والدين آمريكايى از بامداد تا شامگاه تحت همه گونه فشار كه خود در ايجاد بسيارى از آنها دخيل نيستند ، قرار دارند . واقعيت آن است كه همه چيز روياروى آنها شكل گرفته است . اگر والدين نمىتوانند فرزندان خود را از كودكىشان بهره‌مند سازند ، خود مقصر نيستند . در سى سال گذشته ، سياستگذاريهاى عمومى و تصميم‌سازىهاى خصوصى به شدت روياروى فعاليتهاى غير اقتصادى نوع دوستانه كه جوهره ايفاى نقش والدينى است ، موضعگيرى كرده‌است . در سالهاى اخير تجارت كلان ، دولت و فرهنگ فراگير ، جنگى اعلام نشده و خاموش عليه والدين به راه انداخته‌اند . بزرگسالانى كه فرزندان خود را بزرگ مىكنند ، به سبب زياده‌خواهى مديران دچار آسيب شده‌اند ؛ از سويى سياستهاى مالياتى و مسكن ضربه خورده‌اند ؛ توسط روان درمانگران تحقير شده‌اند و مورد تهاجم صنعت سرگرمى واقع شده‌اند . دولت كوته‌بين ، روزبه‌روز توانايى پشتيبانى از والدين را از دست مىدهد ، در حالى كه بازار افسارگسيخته مجاز است ، فضاى خصوصى را بيشتر و بيشتر از آن خود كند . رهبران ما چنان سخن مىگويند كه گويى خانواده را ارج مىنهند ، اما چنان عمل مىكنند كه گويى خانواده آخرين اولويت آنها است . پدران و مادران خسته ، دير يا زود اين پيام را دريافت مىكنند كه اختصاص بهترين اوقات زندگىشان به بزرگ كردن كودكان ، كارى بيهوده و تعهدى بىاجر و مزد