ما خود در جايگاه والدين ، نيازمند اين نيرو هستيم . ما دو دهه در خط مقدم جبهه ، سرسختانه كوشيده‌ايم كه در اين جامعه والدين ستيز ، پدر و مادرى خوب باشيم . « سياهپوست بودن » و « زن بودن » در برابر يك هويت بنيادىتر رنگ مىبازد و آن هويت همان پدر يا مادر بودن است . ما در يك چيز اساسى اشتراك داريم و آن اين است كه عاشق فرزندان خود هستيم و هنگامى كه ضرورتى پيش آيد ، جان خود را نيز فداى آنها مىكنيم . هيچ چيز در زندگى قابل قياس با اين دلدادگى نيست . هنگامى كه خداوند براى آزمايش ايمان حضرت ابراهيم ( ع ) از او خواست كه آخرين از خودگذشتگى را انجام دهد ، خواستار آن نشد كه ابراهيم جان خود را فدا كند ، بلكه از او خواست فرزندش را قربانى كند . اين يكى از داستانهاى بزرگ همه دوران و مشترك ميان همه اديان است و دست‌كم در طول دو هزار سال ، تأملى حزن‌انگيز در مردان و زنان برانگيخته است ، زيرا قوىترين عواطف ما را كه همان عشق پدر يا مادر به فرزند است ، مورد آزمايش قرار داده است . ما و ديگر والدين بارى از ناتوانى و كوتاهى بر دوش داريم . ما خود درد ناشى از فشارها و گزينه‌هاى طاقت‌فرسايى را كه جامعه بر والدين اعمال مىكند ، مىدانيم . چگونه يك مادر مىتواند به فرزند خود دلبستگى پيدا كند ، هنگامى كه مجبور است ده روز پس از زايمان به سر كار خود برگردد ؟ چگونه مىتوان مقرراتى را براى فرزندان اعمال كرد يا از آنها خواست تا تكاليف درسى خود را انجام دهند ، در حالى كه همه پيامهاى