( 185 ق / 801 م ) ؛ اين دو فرستادهء مسلمان اعتبار نامه‌هاى خود را در اردوگاهى ميان ورچلى « 1 » و ايورئا « 2 » به امپراتور فرانكها تقديم كردند . « 3 » با جلوس ابو العباس عبد الله اول ، پسر ابراهيم بن اغلب ( 196 - 197 ق / 812 م ) ، خطمشى بنى اغلب تا حدودى تغيير كرد . وى بلافاصله دست به تأسيس يك نيروى دريايى قوى زد و هنگامى كه اين خبرها از طريق مسيحيانى كه در قلمرو حكومت بنى اغلب مىزيستند ، به گوش حكمران بيزانس در صقلّيّه ( سيسيل ) رسيد ، امپراتورى بيزانس حضور دريايى خود را در جزيرهء صقلّيّه تقويت كرد . . . تمام اين شرايط ، مىبايست به انعقاد يك پيمان جديد صلح در 197 - 198 ق / 813 م ميان ابو العباس عبد الله اول و گرگوريوس ، حكمران بيزانسى سيسيل ، كمك كرده باشد . برطبق اين پيمان اسيران مبادله شدند و مسألهء امنيت بازرگانان مسلمان در سيسيل و بازرگانان بيزانسى در افريقيه مدنظر قرار گرفت . « 4 » در 212 ق / 827 - 828 م ، زيادة الله اول نيروى دريايى خود را به جزيرهء صقلّيّه فرستاد و بر اين سپاه اسد بن فرات قاضى قيروان را فرمانده كرد . « 5 » علت فرستادن اين سپاه آن بود كه پادشاه روم ، صاحب قسطنطنيه در 211 ق / 826 - 827 م به يكى از سرداران خود به نام قسطنطين حكومت صقلّيّه را داد و يكى ديگر از سرداران دورانديش و دلير ، به نام فيمى را فرماندهء كشتيهاى جنگى كرد . او به ساحل افريقيه براى جنگ آمد و همه جا را به باد غارت داد . پس از چندى پادشاه روم به قسطنطين نامه نوشت كه فيمى فرمانده سپاه دريايى را بگيرد و بكشد . اين خبر به گوش فيمى رسيد و او عصيان آشكار كرد و يارانش به حمايتش برخاستند . فيمى به شهر سرقوسه ( سيراكوز ) از شهرهاى صقلّيّه آمد و آن را تصرف كرد . قسطنطين به جنگ او رفت ، فيمى او را منهزم كرد و به دنبال او به شهر قطانيه رفت و قسطنطين را گرفت و كشت و بر سراسر صقلّيّه تسلط يافت و خود را پادشاه خواند . فيمى مردى را به نام بلاطه بر ناحيه‌اى از جزيرهء صقلّيّه فرمانروايى داد .

--> ( 1 ) . Vercelli ( 2 ) . Ivrea ( 3 ) . تاريخ سيسيل در دوران اسلامى ؛ ص 6 . ( 4 ) . همان ؛ ص 7 . ( 5 ) . البيان المغرب ؛ ج 1 ، ص 102 .