پس اهورامزدا گفت به تن آن گناهكار دويست ضرب با سيخ اسب‌رانى و دويست ضرب با آلت فرمان‌برى ( تازيانه ) زده شود « 215 » . » برابر با سنن دين زرتشتى حتى زمين آلوده شده با جسد انسان و سگ تا مدت يكسال قابل كشت و زرع نبود . « زرتشت از اهورامزدا پرسيد چه مدت از زمان بايد زمينى كه بر آن سگ يا انسان مرده بىزراعت بماند ؟ پس اهورامزدا گفت : اى مقدس زرتشت زمينى كه بر آن سگ يا انسان مرده يك سال بىزراعت بماند هرگاه كشاورزى در چنين زمينى زراعت ميكرد محكوم بود كه دويست ضرب با سيخ اسب‌رانى و دويست تازيانه بخورد « 216 » . » با آنچه كه گذشت گمان دارم روشن شده باشد كه هيچ زرتشتى نميتواند جسد مردگان خود را به خاك سپارد . اين شيوه تدفين تا چندى پيش در ايران رايج بود . ولى اخيرا در آن تغييراتى داده شده و زرتشتيان مردگان را در تابوت فلزى و گور سيمانى دفن ميكنند . اما در ميان زرتشتيان هندوستان شيوه كهن همچنان پابرجاست . پس از فرو افتادن ساسانيان و آغاز گسترش اسلام در ايران ، آن دسته از زرتشتيان كه در دين خود پابرجا بودند يا از ايران مهاجرت كردند ، و يا به دادن جزيه پرداختند و در نتيجه در انجام مراسم مذهبى خود از جمله آداب مربوط بمردگان برابر سنن مذهبى خود آزادى داشتند . شواهد تاريخى بسيار در دست است كه زرتشتيان در نخستين سده‌هاى هجرى در مورد مردگان خود به همان ترتيب پيش از اسلام عمل ميكردند . ابو بكر محمد بن جعفر نرشخى نويسنده تاريخ بخارا در شرح وقايع سال 166 ه . مىنويسد كه در اين سال هشام بن عبد الملك بن مروان نصر بن سيار

--> ( 215 ) - ونديداد باب هشتم فقره 47 و 48 . ( 216 ) - ونديداد باب هشتم فقره 1 و 5 .