اين نسخه را به نشانهء « تو » بازمىشناسيم ، و نسخه‌اى مضبوط است . در اين نسخه ويژگيهاى نگاشته‌هاى كهن ديده مىشود : - . « پ » را به يك نقطه مىنويسد : باذشاه ، باذشاهى 2 ، 6 ، 12 ؛ بس 5 ؛ بنج تار 9 ، بوشيدندى 12 ؛ بنجم 14 ، باكيزه 17 . - . « چ » را نيز به يك نقطه مىنويسد و گاه بىنقطه : جنانجه 2 ، 5 ؛ جون 2 ؛ آنجه 2 ؛ هرجند 4 ؛ ديباجه 5 ؛ جه ؛ جكونه 17 . - . د و ذ را رعايت مىكند و بر دال معجمه نقطه مىگذارد : باذشاه 4 ؛ نبوذه 6 ؛ باديذ آمذه 12 ؛ نيانذ 15 ؛ نهاذ 16 ؛ براذر 17 ؛ ماذر 17 ؛ بهاذر 10 . - . ك و گ را يكسان مىنويسد : كرم ، كرما 8 ؛ كردانيده 9 ؛ بزرك 14 ؛ فرسنك 17 ؛ جكونه 17 ؛ جهاركز 18 ؛ كركى جهارشاخ 17 ؛ ريك مىخورده 10 ؛ كور 11 ؛ كوسفند 13 . - . جنانك 14 ، 16 ، 17 ؛ انك ، 3 ، 4 ، 5 ، 8 ، 17 ؛ انج 8 . - . همه‌جا ، كه مىنويسد : 3 ، 4 ، 5 ، . . . 15 ، 16 ، 17 ؛ و بسيار اندك كى ديده مىشود : كى 3 . 2 ) نسخهء تواريخ العالم ، تاريخ كتابت ندارد ، و ظاهرا از سدهء نهم يا به گمان

--> - فرهنگى آمده است - از دفتر اوّل آغاز كرده‌اند و يك رويه عكسبردارى كرده‌اند ، سپس مجلّدات را برگردانيده‌اند و از آن سوى ديگر عكس گرفته‌اند . قريب به 8 ماهى در كار آراستن و ترتيب صفحات بوده‌ام ؛ در كنار برگ شماره‌ها ، خود از شمارهء يك آغاز كرده‌ام و بخش‌بخش شماره‌ها را به پايان برده‌ام ، پيداست كه توالى صفحات را با چه رنجى مىتوان بازيافت !