ولى هبل تنها معبود عرب نبود ، پس از آن در نواحى مختلف عربستان بتان بسيار به صورت خانه و درخت و سنگ و امثال آن پديد آمد كه عربها بپرستش آن پرداختند . عربهاى بت‌پرست بعضى مكانها را مقدس ميشمردند ولى عقايد مذهبى آنها چندان استوار و جدى نبود . بسيارى عادات و رسوم را كه زائيدهء محيط طبيعى عربستان بود از اسلاف خود به ارث برده بودند و بر حفظ آن اصرار داشتند ولى درباره اين عادات فكر نميكردند و علاقه نداشتند كه از حقيقت و كيفيت پيدايش آن باخبر شوند . بت‌پرستان شمال عربستان در كيش خود از ديگران استوارتر بودند و تعصبشان بيشتر بود زيرا با مسيحيان شام و فلسطين ارتباط داشتند و تعصب و علاقه مذهبى را از آنها گرفته بودند . مردم يمن نيز بسبب مجاورت و آميزش با مسيحيان حبشى در بت‌پرستى استوار و متعصب بودند . قربانى كردن براى خدايان نيز بنزد عربها معمول بود . منذر بن ماء السماء پادشاه حيره ( 505 - 544 م ) اسيران مسيحى را به ستاره زهره پيشكش ميكرد . عرب‌هاى شبه جزيره سينا نيز كسانى را براى زهره قربانى ميكردند . مدتها پيش از عربها اين عادت در بنى اسرائيل رواج داشته است . اين گونه عادات و رسوم كه زائيده دوران جاهليت بود بهنگام ظهور اسلام از ميان رفت و آثار آن محو شد . چنان كه از مندرجات قرآن مستفاد مىشود عربها در عين بت‌پرستى به خداى متعال نيز معتقد بوده‌اند و بتان را وسيله ارتباط با خداوند ميدانسته‌اند قرآن از زبان عربها در اين باب ميگويد : ما نَعْبُدُهُمْ إِلَّا لِيُقَرِّبُونا إِلَى اللَّهِ زُلْفى . يعنى بت‌ها را ميپرستيم براى اينكه ما را به خدا نزديك كنند . قرآن بعضى بتان عرب را نام ميبرد . از همه معروفتر لات و عزى و منات است .