تلف ميكردند و مخصوصا اين عادت بيشتر از همه در طايفهء بنى اسد و تميم شيوع داشته قرآن از اين عادت منع كرده و اين آيه درباره آن نازل شده است : وَ لا تَقْتُلُوا أَوْلادَكُمْ خَشْيَةَ إِمْلاقٍ نَحْنُ نَرْزُقُهُمْ وَ إِيَّاكُمْ « 1 » يعنى : فرزندان خود را از ترس فقر مكشيد ما شما و آنها را روزى ميدهيم . تعاون ميان افراد قبيله گذشته از بعضى قبايل پست و حقير ، رفتار عربها با فرزندان خود آميخته با محبت و مهربانى بود . رفتار آنها با برادر و عموزاده خويش قرين تعصب بود يعنى يكنفر عرب در هر حال نزديكان و خويشاوندان خود را حمايت و يارى ميكرد و براى او تفاوت نميكرد كه خويشانش خطاكار باشند يا درستكار ستمكش باشند يا ستمكار . در نظر عربها اگر كسى از حمايت و مساعدت برادر و عموزاده خود كوتاهى ميكرد شرافت او لكه‌دار ميشد از اين رو لازم بود كه انسان در هر حال از نزديكان خود حمايت كنند و در اين باب گفته‌اند : " برادر خود را يارى كن چه ستمكش باشد چه ستمكار " ارتباط قبايل و طوايف رفتار عرب با زن و فرزند و اقوام نزديك و افراد قبيلهء خود چنين بود ولى همين كه قبيله‌اى توسعه مييافت و بخانواده‌هاى مختلف تقسيم مى - شد افراد هر خانواده‌اى با خانواده‌هاى ديگر بر سر شرافت و ثروت مبارزه ميكردند و براى احراز آن يكدم از كشش و كوشش فارغ نمىنشستند و گاه ميشد كه فتنه بالا ميگرفت و كار از دشمنى بخونريزى مىكشيد و افراد خانواده‌هاى مختلف بجان هم افتاده از كشتن يكديگر دريغ نميكردند . در روزگار جاهليت دشمنى و خون‌ريزى ميان قبايل مختلف و خانواده‌هائى كه منسوب

--> ( 1 ) - آيه 31 سوره اسرا