بويژه هنگامى كه عقد ازدواج ميان فرناندو پادشاه آراگون و ايسابلا ( ايزابل ) ملكهء قشتاله بسته شد و آن دو مملكت با يكديگر متحد شدند جنگ با غرناطه رنگ صليبى عميق گرفت . ملكهء متعصب كه جمعى از كشيشان متعصب هم گرد او را گرفته بودند آتش اين جنگ صليبى را برافروخت . هم پادشاه و هم ملكه هر دو لقب « كاتوليكى » داشتند و اين نشان شدت گرايش آنها به مذهب بود . سپاهيان قشتالى در دوم ژانويهء سال 1492 م به غرناطه وارد شدند و نخستين كارى كه كردند آن بود كه بر فراز برجهاى قصر الحمراء صليب برافراشتند و پرچم قشتاله را در كنار علم قديس ياقب بر بام الحمراء بر پاى نمودند . راهبان در درون قصر الحمراء مراسم قداس به جاى آوردند و ملكه ايسابلا و شوى او فرناندو را به اين عنوان كه بر اسلام ظفر يافته‌اند ، در غرناطه به خاك سپردند . سياست اسپانياى مسيحى در قبال ملت مغلوب اندلس از آن هنگام كه در عصر فرناندو آنان را به پذيرفتن كيش مسيحيت مجبور كردند تا فاجعه نهائى در عصر فيليپ سوم كه آنان را نفى بلد كردند همه را انگيزهء دينى صليبى محض بود ، كه از سوى روحانيان كليسا القاء مىشد و محكمهء خونين تفتيش عقايد در يك داورى كليسايى آن را تحكيم مىبخشيد . اين بود داستان غم‌انگيزى كه از آغاز قيام غرناطه به مدت دويست و پنجاه سال ادامه يافت و ما حوادث آن را در فصول آتى اين كتاب به شرح باز خواهيم گفت .