لشكرهايى كه از غرب به شرق اسلامى مىرفتند در اسپانياى مسيحى و در غرب اسلامى انعكاسى نيرومند داشت . در همان هنگام كه سپاهيان صليبى مىخواستند ( در اوايل قرن هفتم هجرى ) مصر دژ استوار اسلام را در مشرق مورد حمله قرار دهند ، شهرهاى بزرگ اندلس نيز به دست مسيحيان سقوط مىكرد و اسپانياى مسيحى نيز در برابر اندلس متحد شد ، آن‌سان كه سپاهيان صليبى اروپا هم متحدا رهسپار مشرق شده بودند . گرايشهاى صليبى در اسپانيا به گونهء ديگرى آشكار شد و آن قيام جماعات شواليه‌هاى دينى بود . مىدانيم كه جماعات شواليه‌هاى دينى در مشرق در سايهء صليبيان به وجود آمد . و جماعتى چون شواليه‌هاى معبد يا « الداويه » آن‌سان كه در روايات عربى آمده است و نيز شواليه‌هاى قديس يوحنا يا « الاسبتاريه » شهرت يافتند . اين جماعات دينى جنگجو ، امراى مسيحى را در پيكارها نيك يارى مىدادند و در اثناء جنگ و يا در زمان صلح منشأ خدمات شايانى بودند . همچنانكه قيام اين جماعات در مشرق يكى از آثار نيروهاى صليبى بود ، همچنين قيام آنها در اسپانيا هم از آثار مبارزه ميان اسپانياى مسيحى و اسپانياى مسلمان بود . تفرقه پادشاهان مسيحى سبب اندوه و نگرانى شواليه‌ها و راهبان پرهيزگار و متعصب شده بود . زيرا مىديدند كه اين تفرقه سبب شكست آنها در برابر قواى اندلس مىشود . از اين‌رو به اين نتيجه رسيدند كه بايد گروههايى غيور و مذهبى و جنگجو تشكيل شوند تا جان خويش را در راه دين و حفظ اراضى مسيحيت فدا نمايند . سرمشق اينان جماعاتى از جنگجويان مسلمان بودند كه در مرزهاى اراضى اسلامى همواره آماده پيكار بودند و چون با مسيحيان نبردى درمىگرفت آنان با دليرى كم‌نظيرى مىجنگيدند و براى لشكريان اسلام منشأ خدمات مهمى بودند . هنگامى كه جماعت شواليه‌هاى معبد ( الداويه ) در سال 1119 در بيت المقدس اندكى پس از به وجود آمدن مملكت لاتينى تشكيل گرديد ، در اسپانيا نيز انعكاسى عظيم يافت و هنوز زمان درازى نگذشته بود كه نخستين جمعيت جنگجوى دينى در عهد آلفونسوى محارب ، در آراگون به وجود آمد و آن شاخه‌اى از شواليه‌هاى معبد بود . آلفونسو آنان را تأييد كرد و كنت ريموند برنگر