شهوت‌پرستى گراييد و دارايى خويش بر باد داد تا فقير و بينوا شد . سپس از دريا گذشت و بر مراكش آمد و در سال 755 ه / 1354 م در همانجا درگذشت . از اشعار اوست : اثغرك ام سمط من الدر ينظم * وريقك ام مسك من الراح تختم و وجهك ام باد من الصبح نير * و فرعك ام داج من الليل مظلم اعلل منك الوجد و الليل ملتقى * و هل ينفع التعليل و الخطب مؤلم و اقنع من طيف الخيال يزوره * لو انّ جفونى بالمنام تنعم « 1 » ديگر ابو عبد الله محمد بن جزى بود . شاعر و نويسنده . در غرناطه به سال 721 ه متولد شد . از اوان جوانى در سلك دبيران ابو الحجاج يوسف درآمد و در نزد او مقامى ارجمند يافت . در مدح او قصايد پرطنين سروده است . پس از چندى سلطان بر او خشم گرفت و از اندلس رهسپار مغرب شد و به خدمت سلطان ابو عنان مرينى درآمد و او را مدح گفت . ابن جزى در نثر و نظم استاد بود . ابن الاحمر در « نظم الجمان » قدرت او را در شاعرى ستوده است و او را بزرگترين شاعر زمان خود شمرده است . وفات او در مراكش به سال 757 ه / 1356 م اتفاق افتاد . « 2 » او سفرنامهء ابن بطوطه را از روى خاطرات صاحب آن انشاء كرد . در آخر كتاب به آن اشارت رفته است . « 3 »

--> ( 1 ) . نفح الطيب به نقل از الاحاطه ج 3 / ص 450 . ( 2 ) . رجوع كنيد به نفح الطيب ج 3 / ص 284 به بعد . ازهار الرياض ج 2 / ص 189 به بعد . ( 3 ) . ازهار الرياض ج 2 / ص 195 . رحلة ابن بطوطه ، ترجمه فارسى چاپ سوم ( انتشارات علمى فرهنگى ) ج 2 / ص 816 .