از سوى جماعات مجاهد از راهزنان درياى مغرب كه با كشتيهاى كوچك حركت مىكردند و از يك روحيه سلحشور و دلير برخوردار بودند ، سركوب نمايد . در اين حملات باز هم لبهء تيز اتهام متوجه موريسكيها بود ، بويژه مرزنشينان زيرا اينان بودند كه اطلاعاتى در اختيار دريانوردان حادثه‌جو مىگذاشتند و مواضع پهلو گرفتن و پياده شدن را به آنها نشان مىدادند و با وجود مراقبتهاى سخت دولت اسپانيا دسته‌دسته با تحمل خطرات بزرگ فرار مىكردند تا خود را به جمع مسلمانان افريقيه و مغرب برسانند . حملات دريايى سالها دولت اسپانيا را به خود مشغول داشته بود و براى آن راه چاره‌اى نمىشناخت . در خلال قرن شانزدهم پس از آنكه تبعيد موريسكيها - چنان كه به تفصيل خواهيم گفت - به پايان رسيد ، حملات دريايى شدت گرفت و جمعى از تبعيديان نيز در آن شركت جستند . شهر سلا بخصوص مركز تجمع اين تبعيديان بود و حملات به سواحل اسپانيا از آنجا سامان مىگرفت . « 14 » چند سالى دريانوردان ترك سركردگى اين حمله‌ها را به عهده داشتند و بيشتر اعتماد ايشان بر حادثه‌جويان مغرب و موريسكيها بود . سپس به مسير قديم خود افتاد و علاوه بر سواحل اسپانيا سواحل ايتاليا را هم در برگرفت و هدف آن بيش از هرچيز آوردن بردگان به بازارهاى مغرب و شرق نزديك بود . با دريانوردان ترك حادثه‌جويان بلاد فرنگان نيز شركت مىداشتند . پاشاها و داىهاى ترك كه در اواخر قرن شانزدهم بر طرابلس و تونس و الجزاير غلبه يافتند ، از اين راه سود بسيار مىبردند . از اين قرار كه رؤسا و زعماى اين راهزنان را در كارشان يارى مىدادند ، آنان نيز عشر غنايم را به خزانهء آن حكومتها واريز مىكردند . بدين‌گونه دهها هزار تن از مسيحيان به صورت برده در بازارهاى مشرق به فروش رسيدند و اين حملات سالهاى دراز همچنان ادامه

--> ( 14 ) . رجوع كنيد به نفح الطيب ج 2 / ص 617 .