پناه برد و به كيش مسيحيت درآمد . سپس خايمه به بلنسيه لشكر آورد و آن را محاصره نمود . مردم بلنسيه از شهر خود ، دليرانه دفاع كردند . ابو جميل زيان ، امير بلنسيه از امير حفصى تونس يارى طلبيد ولى از اين كار سودى نبرد و در ماه صفر سال 636 ه / 1238 م بلنسيه به دست مسيحيان افتاد « 6 » . خايمه پس از فتح بلنسيه ، بر شاطبه و دانيه نيز در سال 638 ه / 1241 م مستولى شد . اما مرسيه ، امير ابو جميل زيان پس از آنكه بلنسيه را از دست داد بر آن مستولى شد . ولى زعماى محلى ترجيح دادند كه تحت لواى فرناندوى سوم پادشاه قشتاله درآيند . ازاين‌رو نزد او رفتند و خواستند كه با او پيمان دوستى بندند ، بدين‌گونه كه او شهرهايشان را تصرف نكند ، آنان نيز مطيع فرمان او باشند . پادشاه اجابت كرد و پسر خود آلفونسو را به نزد آنان فرستاد . مسيحيان در سال 641 ه / 1243 م به صلح وارد مرسيه شدند . بدين‌گونه ولايت بلنسيه و مرسيه ، در جانب شرقى اندلس ، سراسر در چند سال معدود ، به تصرف مسيحيان درآمد . عين همين وقايع حزن‌آلود در غرب اندلس نيز اتفاق مىافتاد و ما به تفصيل از آن ياد خواهيم كرد . 2 در آن لحظات حساس كه شهرهاى بزرگ اندلس چون قرطبه و بلنسيه و مرسيه و اشبيليه از پى هم به دست مسيحيان مىافتادند و پس از عهد ملوك الطوايف ، اندلس بار ديگر چهرهء مرگ و فنا را روياروى ديد . در بخش جنوبى اندلس مملكتى جديد به وجود آمد و اين همان مملكت غرناطه بود . تأسيس يافتن اين دولت در جانب جنوبى اندلس ديرين به يك سلسله عوامل جغرافيايى و تاريخى بازمىگردد ، زيرا بلادى كه در سمت جنوب و آن سوى رود وادى الكبير آخرين موانع طبيعى ميان اسپانياى مسيحى و اندلس مسلمان قرار داشتند دورترين و نفوذناپذيرترين مناطق در برابر دشمن بودند و بنابراين كمتر مورد تطاول واقع مىشدند . در عين حال از ديگر بلاد به دريا و در نتيجه

--> ( 6 ) . تاريخ ابن خلدون ج 4 / ص 167 .