اما ابو عبد اللّه ، روايت قشتالى حاكى است كه شركت او در دفاع از لوشه منافى تعهدنامهء او با پادشاه و ملكهء كاتوليك بود . با اين همه آن دو ازين خطا چشم‌پوشى كردند و همچنان عنوان « ملك غرناطه و صاحب وادى اش » را برايش باقى گذاشتند كه در آتيه بتواند بر آن دو مستولى گردد و اجازت دادند كه اگر خواهد به قشتاله پناهنده گردد و اگر خواهد به مغرب رود و پادشاه قشتاله وسايل سفر او را فراهم خواهد ساخت . « 38 » چون پادشاه قشتاله از لوشه بيرون رفت ابو عبد الله را ، يا به قول صاحب اخبار العصر به صورت اسير با خود برد ، يا ابو عبد الله خود با او همراه شد تا از ياريهاى پادشاه براى دست‌يابى به تاج و تخت غرناطه بهره‌مند شود . و اين برنامه‌اى بود كه قشتاليان براى حصول مقاصد خويش كه برهم‌زدن اوضاع غرناطه بود ، آن را تأييد مىكردند . فرناندو اين فرصت طلايى را كه در پى آن جدا كردن بخشى از اراضى غرناطه براى او ميسر مىشد از دست نداد . در همان هنگام كه در غرناطه جنگ و كشمكش داخلى اوج گرفته بود ، سپاه مسيحيان به دژ اليوره « 39 » واقع در شمال غربى غرناطه حمله برد و آن را زير ضربات انفاط گرفت تا مردم راضى به تسليم شدند و از شهر بيرون رفتند . سپس به موكلين واقع در شمال شرقى اليوره حمله كردند . ميان ايشان و مدافعين مسلمان نبردى سهمگين درگرفت . باروهاى شهر به وسيله « انفاط » ويران شد . مسيحيان بر شهر مستولى شدند و مسلمانان راه غرناطه در پيش گرفتند . آنگاه مسيحيان دژ قلنبيره « 40 » را در مشرق موكلين به امان تصرف كردند زيرا مردم را ياراى مقاومت نبود . سپس چند دژ ديگر را در حوالى غرناطه تصرف كردند و آنها را تعمير نمودند و به مردان جنگى و سلاح و آذوقه بينباشتند تا در موقع مناسب عليه غرناطه از آنها بهره گيرند . اكنون اندكى درنگ مىكنيم تا ببينيم كه اين « انفاط » كه در سير اين معارك از آن

--> ( 38 ) . . 23 . P , dibi , orimeR y rapsaG ( 39 ) . شهر اليوره ، دژ اليوره به اسپانيايى arollI ( 40 ) . قلنبيره به اسپانيايى aremoloC امروز در شمال غربى منطقهء غرناطه است .