آمد و به تصرف بلاد امراى طوايف آغاز كرد و بر غرناطه استيلا يافت ، به هنگام بازگشت به مغرب امور اندلس را به امير سير واگذاشت و او را فرمان داد كه ممالك غرب اندلس را بگشايد . امير سير مملكت اشبيليه را در سال 484 ه از بنى عباد سپس مملكت بطليوس را در سال 488 ه پس از يك سلسله جنگها از چنگ بنى الافطس بيرون آورد و ما شرح اين وقايع را در جلد دوم كتاب خود آورده‌ايم . آخرين نبردهاى بزرگى كه امير سير بدان دست يازيد فتح شهرهاى مغرب اندلس بود از يابره تا اشبونه . اين فتوحات چنان كه گفته‌ايم در سال 504 ه / 1111 م واقع شد . لازم به ذكر است كه يكى از علل فعاليت جنگى مرابطين در اين سالها و اقدام ايشان به هجوم بر طليطله پايتخت قشتاله و چند بار محاصرهء آن ؛ وضع نابسامانى بود كه در اسپانياى مسيحى پس از مرگ آلفونسوى ششم در سال 488 ه و به جاى او نشستن دخترش اوراكا به وجود آمده بود . در آن هنگام يك سلسله جنگهاى داخلى براى بدست آوردن سلطنت ، ميان اوراكا و شويش آلفونسوى اول پادشاه آراگون از يك سو و ميان او و اشراف جليقيه و طرفداران پسرش آلفونسو - ريمونديس درگرفته بود و اين كشاكشها جنبهء دفاعى مسيحيان را ضعيف كرده بود و آنان را از درگير شدن به جنگهاى بزرگ در اراضى مسلمانان ناتوان كرده بود . بخصوص پس از كشته شدن البرهانس سردار بزرگ قشتاله در يكى از اين كشاكشهاى داخلى اين ضعف آشكارتر شد . اين سردار شهير همتاى السيد الكمبيادور و ياور او و يكى از بزرگترين سرداران اسپانيا در اين عصر بود . 3 امواج غزوات مرابطين ، ناحيهء شرقى اندلس را هم در برگرفت . مىدانيم كه مرابطين به سردارى ابو عبد اللّه محمد بن الحاج والى بلنسيه ، سرقسطه را در اواخر سال 503 ه / 1110 م از بنى هود بستدند . و ما به هنگام ذكر تاريخ سرقسطه از آن ياد كرديم . يوسف بن تاشفين پسر خود على را وصيت كرده بود كه با بنى هود ملوك