فصل چهارم بنى الافطس و مملكت بطليوس مملكت بطليوس از جانب شمال همسايهء مملكت اشبيليه است . جبال بزرگ شارات يا سييرامورنا آن دو را از هم جدا مىسازد . مملكت بطليوس شامل سرزمين وسيعى از مغرب مملكت طليطله ، از مثلث نهر وادى يانه ، به طرف غرب تا اقيانوس اطلس و تقريبا شامل اراضى پرتغال « 1 » است و از جنوب تا شهر باجه امتداد دارد . شهر بطليوس در وسط اين منطقهء بزرگ است و شهرهاى ديگر آن عبارت است از مارده ، يابره ، اشبونه ، شنترين ، شنتره ، قلمريه ، بازو و غير آن . فرزندان مسلمه جد بنى الافطس سروران اين مملكت پهناور بودند و قريب به هفتاد سال در آنجا فرمان راندند و پايتخشان در ايام ملوك الطوايف در ميان ديگر بلاد درخشيد . استيلاى ايشان بر فرمانروايى اين مملكت مولود تصادفى محض بود ، از اين قرار كه اين منطقه كه شامل نيمهء شمالى از ولايت غربى اندلس است به هنگام فتنه تحت فرمان شاپور الفارسى يكى از غلامان فائق الخادم از موالى الحكم المستنصر بود . شاپور از زمان درهم ريختن خلافت به مدت سيزده سال بر آن حكومت مىكرد . مردى دلير و سلحشور بود ، ولى كشوردارى نمىدانست و از فنون حكمرانى خبر

--> ( 1 ) . ابن الخطيب در اعمال الاعلام ، ص 183 پرتقال به قاف ضبط كرده است .