را ترجمه مىكنند و آنها را به خود يا اسقفان خويش نسبت مىدهند و حال آنكه اينها تأليفات مسلمانان هستند . همچنين هيچ طبيب يهودى يا مسيحى حق معالجهء مسلمانان را ندارد . « 8 » اين‌گونه فرمانها هرچند كار مسيحيان را دشوار مىنمود ولى چون عكس العمل اعمال توطئه‌آميز ايشان بود هنگامى كه از سوى حكومت دينى مرابطون اعلام شد سمت قبول يافت . جرأت و جسارت معاهدين هنگامى به اوج خود رسيد كه آلفونسوى جنگجو پادشاه آراگون را فراخواندند كه به جنگ مسلمانان اندلس آيد و وعده دادند كه چون بيايد هزاران تن از مسيحيان اندلس به لشكر او خواهند پيوست . آلفونسو نيز فريفتهء اين وعده گرديد و در ماه سپتامبر سال 1125 م / 519 ه در عهد امير المسلمين على بن يوسف بن تاشفين از سرقسطه لشكر بيرون آورد و سرزمينهاى اندلس را از سوى مشرق زير پى سپرد و از نزديكى بلنسيه و مرسيه و دانيه گذشت و در همه‌جا دست به تاراج و كشتار گشود و مسيحيان معاهد از هرسو به لشكر او مىپيوستند . آلفونسوى جنگجو بيامد تا به وادى آش رسيد و در ماه ژانويهء سال بعد در كنار باروهاى غرناطه بود ، ولى دريافت كه بر آن دست نخواهد يافت . در اين هنگام نزد زعيم معاهدين غرناطه پيام فرستاد و از اينكه به يارىاش برنخاسته است ملامتش كرد . آنان نيز جواب دادند كه وقت خود را با اين راه درازى كه پيموده تلف كرده است . سپس قواى مرابطون به فرماندهى امير ابو طاهر تميم به نبرد او قيام كرد . آلفونسو در اراضى شمال غرناطه جولان مىداد تا در ماه مارس سال 1126 م ميان او و مرابطون در مكانى به نام رنيسول نبرد افتاد و مرابطون منهزم شدند ؛ ولى آلفونسوى جنگجو نتوانست از پيروزى خود بهره گيرد . پس راه خود به جنوب ادامه داد و از ارتفاعات بشرات گذشت و به ساحل درياى مديترانه رسيد ؛ آنگاه رهسپار شمال شد ، در حالى كه بسيارى از سپاهيانش به سبب خستگى و بيمارى تلف شده بودند . نتيجهء اين تجاوز اين شد كه امير المسلمين بر طبق فتواى فقها به سبب آنكه مسيحيان نقض عهد كرده و از ذمهء مسلمانان بيرون رفته بودند به تبعيد آنان پرداخت . بنابراين

--> ( 8 ) . ابن عبدون : رسالة فى الحسبه ، ص 55 - 57 .