هنوز برجاست و زيارتگاه است . مرابطون در حال ، ابو بكر بن عمر اللمتونى را به جاى او به رياست برگزيدند ، زيرا عبد اللّه بن ياسين پيش از آنكه آخرين نفس را برآورد به او وصيت كرده بود . « 12 » عبد اللّه بن ياسين فقيهى بسيار پرهيزگار و زهدپيشه بود ، ولى سخت در دين متعصب . در ميان اين قبايل ساده‌دل صحرايى مناسبترين كسانى را كه به تعليماتش گردن مىنهادند ، پيدا كرده و توانسته بود در وجود آنها روحيه‌اى حماسى پديد آورد تا از درون صحرا به سرزمينهاى مغرب برسند و بر بسيارى از قبايل پيروز گردند . اما عبد اللّه بن ياسين در عين زهد و پرهيز به زنان علاقهء بسيار داشت ، چنان كه در هرماه چند زن مىگرفت و طلاق مىداد و هرجا زنى زيبا سراغ مىكرد به خواستگارىاش مىفرستاد ؛ همچنين از هرمالى كه به دست مىآمد ثلث آن را براى خود مىگرفت . اينها كارهايى است كه مورخ را وادار مىكند او را به نوعى انحراف وصف كند . « 13 » 2 مىتوانيم بگوييم كه با وفات عبد اللّه بن ياسين و قيام ابو بكر اللمتونى به جاى او در مقام رياست ، دولت لمتونيان يا دولت مرابطون آغاز شد . ابو بكر بن عمر بن تلاكاكين پسر واياقطين نخستين اقدامى كه كرد دفن پيكر امام عبد اللّه بن ياسين بود ؛ آنگاه نبرد بر غواطه را پىگرفت . ديگر نيروهايش نيز بر او گردآمدند و در قتال دشمن به جد درايستاد و بسيارى از ايشان را كشت و طوايفشان را پراكنده ساخت و جمعى كثير را اسير كرد ، تا همه سر به فرمان نهادند و از نو مسلمان شدند و سنن بت‌پرستانه را به يك‌سو نهادند . هرچه اموال و غنايم به دستش افتاده بود ميان مرابطون تقسيم كرد و به شهر اغمات بازگرديد و تا ماه صفر سال 452 ه / 1060 م در آنجا ماند ؛ سپس با لشكرى گران

--> ( 12 ) . ابن ابى زرع : روض القرطاس ، ص 84 . ابن خلدون تاريخ وفات عبد اللّه بن ياسين را سال 450 ه ضبط كرده است ( ج 6 / ص 209 ) . ( 13 ) . ابن ابى زرع : روض القرطاس ، ص 84 .