يعنى در سال 471 ه دست به چنين اقدامى زده بود ؛ ولى آلفونسو بر او غلبه يافته و شهر قوريه از متصرفات شمالى المتوكل و همجوار اراضى طليطله را از او گرفته بود . بدينگونه طليطلهء منكوب شده را با سرنوشت خود رها كردند . در پاييز سال 477 ه / 1084 م آلفونسوى ششم با قواى خود به شهر نزديك شد و در المنية المسوره واقع در انحناى رود تاجه فرود آمد . و اين همان منيه‌اى بود كه يحيى المأمون قصرهاى فخيم و پرشكوه خود را در آنجا بنا كرده و بستانسراهاى زيبا و مصفا احداث نموده بود و به هنگام لهو و نشاط به آنجا مىرفت . در روايات قشتالى از آن به yeR led atreuH يعنى « باغ شاه » ياد شده است . ابن بسام در الذخيره المنية المسوره را وصف كرده و گويد بر بهشت عدن فخر مىفروخت . « 20 » آلفونسو شهر را محاصره كرد و چون زمستان دررسيد ، خوردنى ناياب شد و مردم شهر به سختى افتادند . وضع يحيى القادر بن ذو النون ترديدبرانگيز بود . مسلما مانند گروه مخالف پادشاه قشتاله كه اكنون شهر را در محاصره داشت ، نمىانديشيد . جماعتى از ايشان با تمام قدرت خويش مىكوشيدند تا مدت مقاومت را طولانىتر سازند شايد آلفونسو ملول شده ، بازگردد يا از جايى مددى برسد . و كار مردم شهر هرروز سخت‌تر مىشد ، تا آنگاه كه سران و سرداران و القادر متفق شدند كه نزد پادشاه قشتاله كسانى را بفرستند تا در باب صلح و مصالحه به گفتگو پردازند ؛ ولى آلفونسو با رسولان ديدار نكرد و بلكه وزيرش سسنندو ( ششنند ) آنان را به حضور پذيرفت . اين وزير در اصل از مسيحيان مستعرب بود . در كودكى اسيرش كرده بودند . او در دربار اشبيليه پرورش يافته و در ايام المعتضد بن عباد بر سر كار آمده و ميان او و آلفونسو چندبار به سفارت آمدوشد كرده بود . سسنندو مردى زيرك و فرزانه بود . ضمن فعاليتهاى خويش موفق شده بود هيبت آلفونسو را در دل امراى طوايف جاى دهد و همه را به پرداخت جزيه به او وادارد . چون هيأت اعزامى طليطله نزد او رفتند ، نخست به سخنشان گوش فراداد و چنان نمود كه از مذاكره نتيجه‌اى حاصل نمىشود و اميد نيست كه پادشاه مسيحى قدر سر مويى از جاى خود آن‌سوتر رود ؛ بنابراين جز

--> ( 20 ) . ابن بسام : الذخيره ، قسمت چهارم ، مجلد اول / ص 128 . امروز به جاى آن دژ سان سرواندو odnavreS naS واقع شده است .