مقداد بن عمرو ، ناجية بن عمرو خزاعى ، ابو برزة فضلة بن عتبة اسلمى ، نعمان بن عجلان انصارى ، هاشم مرقال ، وحشى بن حرب ، وهب بن حمزة ، ابو جحيفة ، وهب بن عبد الله و يعلى بن مرة « 1 » . ميان راويان حديث غدير افرادى كه رابطه دشمنانه‌اى با على عليه السّلام داشتند چون : ابو بكر ، عمر ، عثمان ، طلحه ، عبد الرحمن بن عوف ، زيد بن ثابت ، اسامة بن زيد ، حسان بن ثابت ، خالد بن وليد و عايشه نيز به چشم مىخورند . حتى همين صحابه كه موافق آن حضرت نيز نبودند ، گاهى از آن جناب ، در مقابل دشمنانش دفاع مىكردند ؛ مثلا سعد بن ابى وقاص - كه از كسانى بود كه در شوراى 6 نفرى بعد از مرگ عمر ، به نفع عثمان و به ضرر على عليه السّلام رأى داده و در خلافت آن حضرت نيز ، با ايشان همكارى نكرد و بىطرفى اختيار كرد . - در گفت‌وگويى كه ميان او و معاويه رخ داد ، به معاويه گفت : « تو با كسى جنگ و نزاع كردى كه سزاوارتر از تو ، به خلافت بود . » معاويه گفت : « چرا ؟ » گفت : « يكى به دليل اين‌كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله در مورد او فرمود : هركس من مولاى او هستم على مولاى اوست ؛ بار خدايا دوستش را دوست بدار و دشمنش را دشمن و ديگر به جهت فضل و سابقه‌اش » « 2 » . همچنين عبد الله پسر عمرو عاص در جنگ صفين همراه پدرش در سپاه معاويه بود ، وقتى عمّار كشته شد و سرش را نزد معاويه آوردند ، دو نفر باهم مىجنگيدند و هركدام ادعا داشتند كه عمّار را او كشته است ، عبد الله گفت : « بهتر است يكى از شما حقش را به ديگرى ببخشد ؛ زيرا از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله شنيدم كه فرمود : عمار را گروه ستمكار خواهند كشت . معاويه ناراحت شد و گفت : پس او اين‌جا چه كار مىكند ؟ ! عبد الله گفت : چون رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله مرا به اطاعت پدرم دستور داده ، من همراه شما هستم ، ولى نمىجنگم » « 3 » . حضور عمّار در ركاب امير مؤمنان عليه السّلام كه رسول خدا قاتلان او را گروه ستمكار معرفى كرده بود ، در آن دوران آشفته ، گواه روشنى بر حقانيّت على عليه السّلام بود به‌طورى كه پسر عمرو عاص نيز به آن اعتراف داشت .

--> ( 1 ) . الغدير ، دار الكتب الاسلاميه ، تهران ، ج 1 ، ص 14 - 61 . ( 2 ) . بلاذرى . انساب الاشراف ، منشورات مؤسسة الاعلمى للمطبوعات ، بيروت ، ط اول ، 1394 ه ، ج 2 ، ص 109 و اخطب خوارزم . المناقب ، منشورات المكتبة الحيدرية - نجف ، 1385 ه ، ص 59 و 60 . ( 3 ) . بلاذرى . انساب الاشراف ، ص 312 و 313 .