كَذَّبَ أَصْحَابُ الْأَيْكَةِ الْمُرْسَلِينَ إِذْ قَالَ لَهُمْ شُعَيْبٌ أَلَا تَتَّقُونَ إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ . ( شعراء : 176 - 179 ) اهل « ايكه » فرستادگان را تكذيب كردند ، آنگاه كه شعيب به آنان گفت : آيا [ از خدا ] پروا نمىكنيد ؟ من براى شما فرستاده‌اى امين هستم . پس از خدا پروا كنيد و از من فرمان بريد . آن حضرت هر چه بيش‌تر مردم را به توحيد ، معاد ، تقوا و صلاح و رستگارى دعوت مىكرد ، بيش‌تر مورد بغض و كينهء آنان قرار مىگرفت . قوم مشرك او جز گروهى اندك به آيين اجدادشان يعنى بت‌پرستى عادت كرده بودند و تلاش شعيب را مقابله با آيين پدران و اجدادشان دانسته ، آن حضرت را مورد آزار و اذيت قرار مىدادند . آنان همچنين شعيب را به سحر و دروغگويى متهم مىساختند و به سنگسار نمودن و اخراج از شهر خود تهديد مىكردند . در ميان راه مىنشستند و مؤمنان را آزار مىرساندند و از هدايت مردم ممانعت مىكردند . « 1 » عذاب قوم شعيب شعيب ( ع ) در برابر رسالتش اجر و مزدى از آنان نمىخواست . در برابر آزارها و اذيتهايشان نيز صبر مىكرد . او تنها بر خدا توكل كرد و آنان را از عذاب الهى بيم داد ؛ اما سودى نبخشيد . سرانجام عذاب الهى مانند اقوام گذشته بر اين قوم نازل شد . قرآن از عذاب قوم شعيب و اصحاب ايكه به رجفة ( زلزله ) ، عذاب يوم الظّلّة ( عذاب روز آتشبار ) و صيحهء آسمانى تعبير مىنمايد . خداوند متعال نزول عذاب بر اين قوم را معلول كفر و شرك ، تكذيب پيامبران الهى و سركشى در برابر آنان ، كم‌فروشى و فساد در زمين مىداند . خداى حكيم نه تنها اشرار بلكه گروهى از خوبان اين قوم را نيز به خاطر سازشكارى با اشرار مجازات كرد . امام باقر ( ع ) در اين باره فرمود : خداوند به شعيب پيغمبر وحى كرد : من صد هزار نفر از قوم تو را عذاب مىكنم ؛ چهل هزار نفر از اشرار و شصت هزار نفر از خوبان آنان را . شعيب عرض كرد : پروردگارا ! اشرار مستحق عذابند ، اما

--> ( 1 ) . ر . ك : اعراف ( 7 ) ، آيات 86 - 88 و شعراء ( 26 ) ، آيات 185 - 186 .