خداى سبحان ، ايوب را به دليل توجه پيوستهء او به درگاه ربوبى مىستايد و چنين مىفرمايد : إِنَّا وَجَدْنَاهُ صَابِراً نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ . ( ص : 44 ) ما او را صابر و شكيبا يافتيم ، چه نيكو بنده‌اى است كه همواره به درگاه ما توجه دارد . صبر و شكر آن حضرت به حدى بود كه وقتى خبر از بين رفتن شتران و ديگر دارايىهايش به او رسيد ، در حمد و ستايش الهى گفت : الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذى اعْطاهُ وَالْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذى اخَذَهُ . « 1 » سپاس خدايى را كه نعمتهايش را عطا كرد و حمد خدايى را كه نعمتهايش را گرفت . حضرت شعيب ( ع ) داستان حضرت شعيب ( ع ) در پنج سوره قرآن آمده است . « 2 » آن حضرت در زمرهء چهار پيامبر عرب زبانى است كه قرآن از آنان نام برده است . « 3 » قرآن كريم از شعيب به احترام ياد مىكند واو را از جمله پيامبرانى مىداند كه براى هدايت قوم خود ، زحمات فراوانى كشيد . از مزاياى حضرت شعيب ( ع ) آن است كه موساى كليم ده سال خدمتگزار وى بوده است . مردم مدين كه حضرت شعيب به سوى ايشان مبعوث شد . از نظر مادى از امكانات فراوانى برخوردار بودند و همين رفاه ، باعث شرك و طغيانگرى آنان شد . خداى متعال براى هدايت آنان ، حضرت شعيب را فرستاد و او را برادر آنان ناميد ، « 4 » چرا كه با ايشان در نژاد ، قوميّت و زبان شريك بود . قوم شعيب سرمست از بادهء غرور و رفاه‌زدگى ، ربوبيتِ خدا را با آزادى دروغين خود تكذيب كردند و گفتند ما در تصرف اموال و كارهايمان آزاديم ، بدين جهت در معاملات خود

--> ( 1 ) . بحارالانوار ، ج 12 ، ص 351 . ( 2 ) . ر . ك : اعراف ( 7 ) ، آيات 85 - 93 ؛ هود ( 11 ) ، آيات 84 - 95 ؛ حجر ( 15 ) ، آيات 78 - 79 ؛ شعراء ( 26 ) ، آيات 176 - 191 و عنكبوت ( 29 ) ، آيات 36 - 37 . ( 3 ) . منظور حضرات هود ، صالح ، شعيب و محمد ( ص ) است . ( 4 ) . هود ( 11 ) ، آيه 84 .