حضرت سليمان ( ع ) هنگام قبض روح در حالى كه به عصايش تكيه زده بود ، به لقاى حق پيوست ، به طورى كه اطرافيان او از وفاتش آگاه نبودند ، تا آنكه موريانه‌اى عصا را خورد و با شكستن عصا ، سليمان به زمين افتاد و بدين ترتيب ، مردم از رحلت او آگاه شدند . « 1 » حضرت يونس ( ع ) بنابر آيات قرآنى ، خداوند متعال ، حضرت يونس ( ع ) را از مؤمنان و صالحان خوانده « 2 » و بنده‌اى خالص شمرده است . « 3 » همچنين او را در زمرهء پيامبران قرار داده و بر عالميان برترى داده و به صراط مستقيم هدايت فرموده است . « 4 » حضرت يونس براى هدايت قومى برانگيخته شد كه بيش از صدهزار نفر بودند ؛ اما او را تكذيب كردند و دعوتش را اجابت نكردند . يونس آنان را به عذاب الهى تهديد كرد و هنگام فرا رسيدن عذاب ، از شهر خارج شد . قوم يونس با مشاهدهء علايم عذاب الهى ، از كرده خويش پشيمان شدند و به درگاه خدا توبه كردند . بدين ترتيب ، عذاب از آنان برداشته شد . قوم يونس ، تنها قومى بود كه به واسطهء توبه ، عذابى كه نشانه‌هاى آن آغاز شده بود از آنان برداشته شد . يونس با شنيدن اين خبر غمگين گشت و به سفر خود ادامه داد و به ميان قوم بازنگشت . سوار بر كشتى پرجمعيتى شد و رفت . در ميانهء راه ، نهنگى راه را بر كشتى بست . سرنشينان كشتى قرعه انداختند تا يك نفر را به دريا اندازند و نهنگ را مشغول سازند و كشتى را نجات دهند . قرعه به نام يونس اصابت كرد . او را به دريا افكندند و نهنگ ، يونس را بلعيد و كشتى نجات يافت . خداى سبحان پيامبرش را در شكم نهنگ حفظ كرد . يونس دريافت كه اين ، بلا و آزمايشى از جانب خداست تا بدين وسيله او را براى رفتارش با قوم مؤاخذه كند . از اين رو در تاريكى فرياد استغاثه‌اش برخاست :

--> ( 1 ) . ر . ك . سبأ ( 34 ) ، آيه 14 . ( 2 ) . انبياء ( 21 ) ، آيهء 88 . ( 3 ) . قلم ( 68 ) ، آيهء 50 . ( 4 ) . انعام ( 6 ) ، آيهء 87 .