لؤلؤ نيز به خدمت او درآمد . الملك الاشرف خلاط و همه بلاد ارمينيه را بگرفت و آن را به برادر خود شهاب الدين غازى اقطاع داد . سپس او را وليعهد خويش در ديگر اعمالش كرد . آنگاه [ در اواخر سال 620 ] ميان دو برادر فتنه افتاد . غازى به برادر ديگر خود الملك المعظم [ عيسى ] صاحب دمشق و مظفر الدين بن زين الدين كوكبرى صاحب اربل استظهار يافت و همه به محاصرهء موصل همپيمان شدند . الملك الاشرف از برادر ديگر خود الملك الكامل كه در مصر بود يارى طلبيد . [ الملك الكامل به الملك المعظم صاحب دمشق نامه نوشت و تهديدش كرد و او نيز به دمشق بازگرديد . اما مظفر الدين لشكر گرد آورد و راهى موصل شد . ] الملك الاشرف چون از عصيان خبر يافت لشكر به خلاط برد و پس از آنكه الملك المعظم از يارى برادر سرباز زد و به دمشق بازگرديد ، خلاط را محاصره نمود . شهاب الدين غازى از مظفر الدين كوكبرى صاحب اربل يارى خواست . او به موصل لشكر برد و بدين پندار كه چون الملك الاشرف از محاصرهء موصل خبر شود ، از محاصرهء خلاط دست برخواهد داشت ، الملك المعظم نيز از محاصرهء موصل خوشدل شد و به موصل لشكر آورد چون بيامدند ديدند كه بدر الدين لؤلؤ با لشكر موصل سخت آمادهء دفاع از شهر هستند . مظفر الدين ده روز درنگ كرد و در اواسط سال 621 ، چون كارى از پيش نبرد از آنجا برفت همچنين خبر يافت كه الملك الاشرف ، خلاط از برادر بگرفته است . پس از كارى كه كرده بود سخت پشيمان شد . شورش ساكنان قلعهء عماديه بر بدر الدين لؤلؤ و استيلاى لؤلؤ بار ديگر بر عماديه گفتيم كه ساكنان قلعه عماديه از اعمال موصل در سال 615 بر بدر الدين لؤلؤ بشوريدند و قلعه به عماد الدين زنگى تسليم كردند . سپس بار ديگر به فرمان لؤلؤ گراييدند و مدتى بر آن حال ببودند . پس از چندى بار ديگر سر از فرمان لؤلؤ برتافتند و نواب او را يكى يكى عزل كردند در آن ميان فرزندان خواجه ابراهيم و برادرش و تابعان ايشان قوت گرفتند و هر كس را كه با ايشان دم از مخالفت مىزد طرد كردند و عصيان عليه لؤلؤ را آشكار نمودند . لؤلؤ در سال 622 لشكر بر سر ايشان كشيد و عماديه را محاصره نمود و راه آذوقه بر ايشان ببست . آنگاه گروهى از لشكر خود را به قلعهء هرور [ 1 ] فرستاد ، زيرا ايشان نيز از ساكنان عماديه در عصيان ، پيروى نموده بودند . تا امان خواستند و تسليم شدند . آنگاه لشكرى به سردارى نايب خود امين الدين لؤلؤ بر عماديه گماشت و خود به موصل بازگرديد . محاصرهء عماديه تا ماه ذو القعدهء 622 ادامه يافت . مردم عماديه خواستار مصالحه شدند ، بدين شرط كه مالى و اقطاعى بستانند و جاى

--> [ ( 1 ) ] متن : هزوران .