سازها و خوانندگىهاى طرب‌آميز ، و بسا باشد كه مجالس لهو و لعب به پرداختگى از مجامع تعزيه دارى نباشد . . . . و اين حركت ، موجب محرومى از ثوابهاى عظيمه خواهد شد و شيطان را عداوت تمامى به انواع انسان است . پس هر عملى كه نفعش بيشتر باشد توجّه شيطان به افساد آن عمل زياده خواهد شد ، مانند : توسّل به حضرت سيّدالشّهداء ( ع ) كه به حسب ضرورت دين و اخبار ائمّهء طاهرين ( ص ) موجب نجات و رستگارى دنيا و آخرت است ، و هر عمل كه موجب فوايد دنيويّه شود نااهلان توجّهى تام و هجومى عام در آن عمل خواهند نمود مانند : ذكر مصائب كه يكى از وسائل معتبرهء معاش شده و جهت عباديّت كمتر لحاظ شود تا رفته رفته كار به جايى رسيده كه در مجامع علماى مذهب ، اكاذيب صريحه ذكر مىشود و نهى از اين منكر ميسّر نيست ! و جمله‌اى از ذاكرين مصائب ، باك از اختراع وقايع مُبكيه ندارند ، بسا باشد كه اختراع سخنى كند و خود را مشمول حديث : مَنْ ابْكى فَلَهُ الجّنة مىداند ! و به طول زمان همان حرف دروغ ، شيوعى در تأليفات جديده پيدا كند . . . . « 1 » همو در فصل چهارم از مقصد سوم آورده است : چون حضرت سيّد الشّهداء ( ع ) به درجهء رفيعهء شهادت رسيد ، اسب آن حضرت در خون آن حضرت غلتيد و سر و كاكل خود را به آن خون شريف آلايش داد و به اعلى صوت ، بانگ و عويل برآورد و روانه به سوى سراپرده‌ها شد . چون نزد خيمهء آن حضرت رسيد ، چندان صيحه زد و سر خود را بر زمين زد تا جان داد و دختران امام حسين ( ع ) چون صداى آن حيوان را شنيدند از خيمه بيرون دويدند ، ديدند اسب آن حضرت است كه بى صاحب غرقه به خون مىآيد ، پس دانستند كه آن جناب شهيد شده ، آن وقت غوغاى رستخيز از پردگيان سرادق عصمت بالا گرفت و فرياد « وا حسيناه » ، « وا اماماه » بلند شد . . . « 2 » اين محدّث بزرگوار ، اسامى اوّلين شهدا را در روز عاشورا بدين گونه گزارش كرده است : و نيز از اشخاصى كه در اوّلِ قتال ، شهيد شدند : جُندب بن حجير كندى خولايى است كه از اصحاب امير المؤمنين ( ع ) به شمار رفته ، و جُنادة بن كعب انصارى است كه از مكّه با اهل و عيال خود در خدمت امام حسين ( ع ) بوده ، و پسرش عمرو بن جُناده بعد از قتل پدر به امر

--> ( 1 ) . همان ، ص 640 - 641 . ( 2 ) . همان ، ص 536 .