كرد . قيس بن مسّهر صيداوى ، عبدالرحمن بن الكدن ارحبى و عمارة بن عبيد سلولى نيز او را در اين سفر همراهى مىكردند . چون به مدينه رسيدند مسلم به مسجد پيامبر صلى الله عليه و آله رفت و دو ركعت نماز گزارد . سپس در دل شب نزد خويشاوندان خود رفت و آنان را وداع گفت . پس از آن دو نفر راهنما از مردان قبيله قيس عيلان برگزيد تا آنها را از بيراهه حركت دهند و تا كوفه همراهى كنند . آنها شبانه به سمت كوفه حركت كردند . در راه دو راهنما بر اثر تشنگى هلاك گرديدند و مسلم و همراهان به سختى خود را به نزديكى كوفه رساندند . مسلم به وسيله قيس بن مسهر نامه‌اى براى امام حسين عليه السلام فرستاد و آن حضرت را از رويداد مذكور آگاه و از ايشان براى ادامهء مسير كسب تكليف كرد « 1 » . سپس به سمت كوفه حركت كرد و در پنجم شوّال « 2 » وارد شهر شد و در خانهء مختار استقرار يافت . « 3 » با انتشار خبر ورود مسلم به كوفه ، رفت و آمد شيعيان به خانهء ابن مسيب آغاز گرديد مردم به ديدار مسلم مىشتافتند و با او بيعت مىكردند . وى در ديدار گروهى از آنان ، نامهء امام حسين عليه السلام خطاب به مردم كوفه را قرائت كرد . مردم همگى از شوق ديدار امام عليه السلام گريستند . آنگاه عابس بن ابى شبيب شاكرى برخاست و پس از حمد و ثناى پروردگار گفت : من از جانب مردم سخن نمىگويم و نمىدانم كه در دل آنها چه مىگذرد ولى تو را از باطن خود آگاه مىكنم . به خدا قسم هر زمان مرا بخوانيد اجابت خواهم كرد و تا لحظهء مرگ در ركاب شما به جنگ با دشمنان بر مىخيزم و جز پاداش حق چيزى نمىخواهم . سپس حبيب بن مظاهر و به دنبال او سعيد بن عبدالله حنفى برخاستند و سخنان عابس را تأييد

--> ( 1 ) . طبرى مىنويسد : مسلم عليه السلام طى اين نامه از امام حسين عليه السلام خواست تا او را از ادامهء سفر معذور دارد . حضرت درپاسخ وى ، ترس را عامل اين سستى دانست و او را فرمان داد تا مأموريت خود را به انجام برساند ، ( تاريخ الطبرى ، ج 5 ، ص 354 - 355 ، دارالمعارف ؛ الشهيد مسلم بن عقيل ، ص 137 ) . ولى اين گزارش از جهاتى قابل خدشه است . زيرا اوّلًا با شخصيت شناخته شدهء مسلم و سابقهء درخشان وى در جنگ‌ها و شجاعت‌هايى كه از خود بروز داده است سازگارى ندارد . ثانياً چگونه ممكن است كه امام حسين عليه السلام شخص ضعيف و ترسويى را براى انجام چنين مأموريت مهمّى برگزيند و او را روانهء كوفه سازد ؟ ( 2 ) . مروج الذهب ، ج 3 ، ص 49 ، 50 . ( 3 ) . تاريخ الطبرى ، ج 5 ، ص 355 ، دارالمعارف ؛ و نيز خانهء سالم بن مسيّب ( الفتوح ، ج 5 ، ص 56 ) و خانهء مسلم بن عوسبه ( البداية و النّهاية ، ج 8 ، ص 154 ) و خانهء هانى به عروه ( الطبقات الكبرى ، ج 4 ، ص 31 ) .