محدث نورى از كسانى است كه اين داستان را مردود مىشمرد و مىنويسد : « . . . از جمله آن‌ها است قصهء عروسى كه قبل از روضة در هيچ كتابى ديده نشده ، از عصر شيخ مفيد تا آن عصر كه بحمداللَّه مؤلفات اخبار ايشان در هر طبقه فعلًا موجود و ابداً اسمى از آن در آن كتب برده نشده است . چگونه مىشود قضيه به اين عظمت و قصه چنين آشكارا محقق و مضبوط باشد و به نظر تمام اين جماعت نرسيده باشد ، حتى مثل ابن شهرآشوب كه تصريح كرده‌اند كه هزار جلد مناقب نزد او بود و علاوه بر آن‌كه به مقتضاى تمام كتب معتمدهء سالفه مؤلفه در فن حديث و انساب و سيره نتوان براى حضرت سيدالشهدا عليه السلام دختر قابل تزويج بىشوهرى پيدا كرد كه اين قصه قطع نظر از صحت و سقم آن به حسب نقل وقوعش ممكن باشد . و اما قصه زبيده و شهربانو و قاسم ثانى در خاك رى و اطراف آن‌كه درالسنه عوام دائر است پس آن از خيالات واهيه است كه بايد در پشت كتاب رموز حمزه و ساير كتاب‌هاى مجعوله نوشت و شواهد كذب بودن او بسيار است و تمام علماى انساب متفقند كه قاسم بن الحسن عليه السلام عقب [ فرزند ] ندارد . . . » آن‌گاه ادامه مىدهد « . . . و اگر علاوه بر آن مضمون آن خبر بىپايه خلاف امور عاديه باشد و بحسب عادت نشود آن را باور كرد . . . البته سستى و ضعف به غايت خواهد رسيد و چون اين رقم اخبار ضعيفه بىاصل و مأخذ با اين اسباب وهن در كتابى جمع شود به جهت اغراض فاسده مثل اظهار كثرت تتبع و اطلاع و آوردن مطالب تازه و برترى بر مقاتل سابقه مسنائى « 1 » براى اين مذهب پيدا شود كه نتيجه واضحه و ثمرهء ظاهره آن وهنى باشد عظيم بر مذهب و ملت جعفريه و سپردن اسباب سخريه و استهزا و خنده به دست مخالفين و قياس كردن ايشان ساير احاديث و منقولات اماميه را با اين اخبار موهونة و قصص كاذبه تا كار به آنجا رسد كه در كتب خود نوشته‌اند كه شيعه بيت كذب است ، و اگر كسى منكر شود ، كافى است ايشان را براى اثبات اين دعوى آوردن كتاب مقتل معروف را به ميدان چه رسد به نظاير آن . . . » « 2 »

--> ( 1 ) . ظاهراً به معناى افسار است و معانى ديگر آمده كه منظور اينجا بهانه است . ( 2 ) . لؤلؤ و مرجان ، ص 194 .