وَاسْمَرٌ سِنانُهُ لَماعٌ * يُرى لَهُ مِنْ ضَوْئِهِ شُعاعٌ قَدْ طابَ لى فى يَوْمى الْقَراعُ * دُونَ حُسَيْنٍ وَلَهُ الدِّفاعٌ من پسر جعفى هستم و پدرم مطاع است و در دستم شمشيرى برّنده مىباشد ؛ و نيزه‌اى كه پيكان آن مىدرخشد و پرتوافشانى آن ديده مىشود ؛ امروز جنگيدن در راه حسين عليه السلام براى من گوارا است و از او بايد دفاع كرد . برخى علاوه بر رجز فوق ، ابيات زير را نيز در ادامهء رجز او آورده‌اند : يُرْجى بِذاكَ الْفَوْزُ وَالدِّفاعُ * عَنْ حَرِّ نارٍ حينَ لَاامْتِناعُ صَلّى عَلَيهِ المَلِكُ المَطاعُ « 1 » اميدوارم با اين كار رستگار شوم و گرمى آتش را در روزى كه بازدارنده‌اى نيست ، از خود دور كنم ؛ درود خداى اطاعت شده بر او ( حسين عليه السلام ) باد . او پيوسته جهاد كرد تا به فيض شهادت نايل آمد . « 2 » عُمر بن مُطيع در منابع كهن مربوط به عاشورا هيچ نام و نشانى از او به چشم نمىخورد ؛ تنها نويسندهء كتاب اسرار الشهادة او را در شمار شهيدان كربلا قلمداد كرده است او مىگويد كه بعد از طرماح بن عدى ، عمربن مطيع به ميدان آمد در حالى كه مىگفت : اقْسَمْتُ لا ادْخُلُ الَّا الْجَنَّةَ * مُصَدِّقَاً بِاحْمَدَ وَالسُّنَّةِ وَالْبَعْثِ مِنْ بَعْدِ انْقِطاعِ الرَنَّةِ * وَهُوَ الَّذى انْقَذَنا بِمَنِّهِ مِنْ حَيْرةِ الْكُفْرِ وَكَيْدِ الظَّنَّةِ * مَعَ النَّبِىّ وَقَسيمِ الْجَنَّةِ « 3 » سوگند ياد كرده‌ام كه جز به بهشت نروم در حالى كه به احمد ( حضرت محمد صلى الله عليه و آله و سلم ) و سنّت او و زنده شدن پس از مرگ ، ايمان داشته باشم و اوست كه منّت نهاد و ما را رهانيد

--> ( 1 ) . ناسخ التواريخ ، ج 2 ، ص 300 . ( 2 ) . مقتل الحسين ، خوارزمى ، ج 2 ، ص 22 ، انوارالهدى . ( 3 ) . اسرار الشهادة ، ج 2 ، ص 297 .