كه صحت و نقل آن مورد اتفاق [ تمامى جوامع روايى شيعه و سنى ] است ، به روشنى بر اين مطلب دلالت دارد كه حضرت همواره در فكر پيش‌آمدهاى خطير آينده بود و ضرورت برنامه‌ريزى براى صيانت امت اسلامى از انحراف و حمايت دعوت اسلامى از فروپاشى را عميقا درك مىكرد . بنابراين فرض اتخاذ موضع منفى [ وانهادن امر خلافت ] از جانب رسول گرامى اسلام به هيچ‌وجه ممكن نيست « 1 » .

--> صبيح ، قاهره ؛ مسند امام احمد بن حنبل ، ج 1 ، ص 355 ؛ الطبقات الكبرى ، ابن سعد ، ج 2 ، ص 242 و 244 ( شهيد صدر ) . ( 1 ) - هر مسلمانى علاوه‌بر ايمان به نبوت و رسالت حضرت پيامبر اكرم ، به عظمت شخصيت آن بزرگوار اعتقاد راسخ دارد . اين ايمان مقتضى است فرضيهء مزبور در حق آن بزرگوار مطلقا بعيد ، بلكه ممتنع شمرده شود . و اين ، دست كم به دو دليل است : الف : اين فرضيه ، به اجماع ملت ، خلاف سيرهء معهودى است كه از آن حضرت سراغ داريم . سيرهء درخشانى كه آكنده از عمل و جهاد مستمر به خاطر دگرگون كردن [ اجتماع و انسان‌ها ] ، سازندگى و رهايى امت است . ب : اين فرضيه با تعليماتى كه آن حضرت امت را مطابق آن تربيت كرد و احاديثى كه به تواتر از وى در مورد اهتمام ورزيدن به امور مسلمانان نقل شده ، متضاد است ، به‌طورى كه فرمود : « كسى كه به امور مسلمانان اهتمام نورزد ، مسلمان نيست » . ر . ك : اصول كافى ، ج 2 ، ص 131 . از اين رو عدم اهتمام حضرت به آيندهء دعوت اسلامى و امت ، به معنى اخلال صريح به پيمان‌ها و حقانيت خويش است .