مىنگرد . بنابراين چيزى كه براى او اهميت دارد ، اين است كه در زمان حياتش از اين دعوت مراقبت نمايد ، تا از منافع و دستاوردهاى آن استفاده كند و اهميتى به آيندهء آن بعد از وفاتش ندهد . [ در مورد اين تفسير و توجيه بايد گفت : ] حتى اگر به حضرت پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلّم به عنوان يك پيامبر و اين‌كه در هر امرى كه مربوط به رسالت است ، با خداوند سبحان مرتبط است ، ننگريم و حضرت را به مثابهء رهبرى مكتبى همچون رهبران ديگر مكاتب به شمار آوريم ، اين تفسير بر حضرت صلّى اللّه عليه و إله و سلّم منطبق نيست ، چه ، تاريخ رهبران مكتب‌ها [ ى مختلف ] ، رهبرى را سراغ ندارد كه نظير حضرت پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلّم در دعوتش اخلاص داشته ، در آن ذوب شده و تا آخرين لحظهء عمر خويش به خاطر آن فداكارى كرده باشد . سرتاسر زندگى حضرت گواه بر اين مطلب است . به‌عنوان نمونه حضرت در بستر مرگ آرميده و بيمارىاش شدت يافته است ، ولى در عين حال دغدغهء جنگى كه قبلا برنامه‌ريزى كرده و لشكر اسامه را براى آن تجهيز كرده بود ، او را دل مشغول كرده است و گهگاه كه به هوش مىآيد ، تكرار مىكند : « سپاه اسامه را آماده كنيد ؛ سپاه اسامه را مواظبت كنيد ؛ سپاه اسامه را روانه كنيد و . . . » « 1 » . بنابر اين وقتى اهتمام حضرت صلّى اللّه عليه و إله و سلّم آن هم در حال جانسپرى در بستر

--> ( 1 ) - الكامل ، ابن اثير ، ج 2 ، ص 318 ( شهيد صدر ) ؛ الطبقات الكبرى ، ابن سعد ، ج 2 ، ص 249 .