در پاسخ بايد بگوييم : نصوصى كه قبلا آورديم و روايات فراوانى از پيامبر كه به مناسبت‌هاى متعدد صراحت در بيان ولايت و وزارت على عليه السّلام نسبت به پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلّم و خلافت و امارت او پس از رحلت پيامبر دارد ، به حدى است كه هيچ موضوع دينى يا دنيوى ديگر اين‌چنين مورد توجه و اهتمام حضرت پيامبر نبوده است . اهميت اين موضوع - همچنان‌كه قبلا اشاره كرديم و شهيد صدر هم در اين كتاب مطرح كردند - به حدى بود كه پيامبر آن را در روز غدير رسما اعلام كردند و بارها به آن تصريح نمودند . مضافا بر اين‌كه يك دين و شريعت كامل و جاودانى ، منطقا به چنين اهتمام و عنايتى حكم مىكند . تمامى اين شواهد ، براى كسى كه گوش دل فرا دهد و حاضر باشد ، كافى است . با اين‌حال ، رسول گرامى اسلام تصميم داشت از رنج امت بكاهد و دستان پرمهر و محبتش را بر سر امت بكشد و آن را از معرض لغزش‌ها و موجبات گمراهى دور كند ؛ از اين رو در بستر مرگ و در حالى كه آخرين لحظات عمر شريفش را طى مىكرد [ و جمعى از بزرگان صحابه گرد او را گرفته بودند ] ، فرمود : « بياييد براى شما وصيتى بنويسم كه هرگز بعد از من گمراه نشويد . . . » « 1 » . آرى ، پيامبر خواست از خود سندى مكتوب و سفارشى كه

--> ( 1 ) - الطبقات الكبرى ، ابن سعد ، ج 2 ، ص 242 و 244 ، چاپ دار بيروت للطباعة ، 1985 .