داورى خواستن از طاغوت « 1 » است . پس چنانچه رجوع به قرآن و احكام آن ، كارى خدايى و ارادهء ربانى مىباشد ، و لازمهء اين كار ، دستيابى به حكم خدا از آيات الهى است ، كه طبعا بايستى فردى امين كه شايستگى و آمادگى انجام آن را دارد ، براى پياده كردن ارادهء الهى در نظر گرفته شود . و چنين فردى ، جز رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و سلّم يا كسى كه از طرف او باشد « 2 » و همچون او شايستگى و آمادگى تبليغ را داشته باشد ، نيست . 2 - از ديرباز ، همواره بين علما در موضوعات مختلف ، مخصوصا موضوعاتى كه براى مردم اهميت دارد و حياتى است ، اختلاف نظر وجود داشته است . و اين اختلاف ، به تفاوت فهم آنان از قرآن كريم برمىگردد . امام على عليه السّلام هنگامى كه خواست اين اختلافات را ، با وجود قرآن كريم در ميان مردم ، مورد نكوهش قرار دهد ، اين‌گونه سخن گفت : گاهى يك دعوا مطرح مىشود و قاضى به رأى خود حكم مىكند . پس از آن ، عين اين دعوا ، نزد قاضى ديگرى عنوان

--> ( 1 ) - طاغوت به هركسى كه در رأس گمراهى قرار دارد و همچنين به هر معبودى غير از خدا ، و بر هر كافر ، شيطان و هر بتى اطلاق مىشود . ر . ك : مجمع البحرين ، طريحى ، ج 1 ، ص 276 ، باب الألف أوّله ط . ( 2 ) - ر . ك : جريان تبليغ سورهء برائت ، مسند احمد بن حنبل ، ج 1 ، ص 3 ، چاپ دار صادر ؛ الصواعق المحرقة ، ابن حجر ، ص 122 .