را متفرق نمود و عمر و جمحى را كشت . سپس پيامبر به گروهى ديگر از مشركان نظر كرد ، آن‌گاه به على فرمود : به آنها حمله كن . على به آنها حمله كرد و گروه آنها را متفرق نمود و شيبة بن مالك را به قتل رساند . در اين هنگام پيك وحى ( جبرئيل ) به پيامبر عرضه داشت : اى محمّد ! معناى مواسات همين است . پيغمبر فرمود : على از من است و من از اويم . و جبرئيل افزود : و من هم از هر دوى شما . آن‌گاه مردم صدايى از آسمان شنيدند كه مىگفت : « لا سيف إلّا ذو الفقار و لا فتى إلّا علي » « 1 » . آنچه در اين زمينه بخارى و مسلم به نقل از سعد بن ابى وقاص در مورد جنگ خيبر نقل كرده‌اند ، براى اثبات مدعاى ما كافى است « 2 » . شايان ذكر است طبق نقل طبرانى و ابن ابى حاتم از ابن عباس ، پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله و سلّم در موارد متعددى اصحاب را مورد سرزنش قرار مىداد ، اما با على عليه السّلام جز به نيكى رفتار نكرد « 3 » .

--> ( 1 ) - تاريخ طبرى ، ج 2 ، ص 25 و ص 65 ، چاپ المكتبة العلمية ، بيروت . ( 2 ) - روايت سعد را مسلم و بخارى نقل كرده‌اند . ر . ك : پاورقى صفحهء 106 و 107 . ( 3 ) - تاريخ الخلفاء ، ص 171 .