« خداوند به من زبانى پرسشگر و قلبى انديشه‌گر عطا فرمود . . . » « 1 » . در حديث ديگرى در اين زمينه مىفرمايد : « آيه‌اى بر رسول اللّه نازل نشد مگر اين‌كه براى من قرائت كرد و املا نمود و من آن را با خط خود نوشتم و تفسير و تأويل و ناسخ و منسوخ و محكم و متشابه و خاص و عام آن را به من آموخت و براى من دعا نمود خداوند فهم و حفظ آن را به من ارزانى داد . از آن پس هيچ آيه و معرفتى را كه از پيامبر آموخته و نوشته بودم ، فراموش نكردم . رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و سلّم آنچه را كه خداوند از حلال و حرام و امر و نهى علوم ما كان و ما يكون به او تعليم داده بود ، به من آموخت و من آن را محفوظ داشتم و حتى يك حرف از آن را از خاطر نبردم . . . » « 2 » . سيوطى به نقل از ابى الطفيل در روايتى مىگويد : « على را ديدم مشغول ايراد خطبه‌اى است و مىگويد : هرچه مىخواهيد ، از من سؤال كنيد . به خدا قسم ! چيزى را از من سؤال نمىكنيد مگر اين‌كه پاسخ آن را دريافت خواهيد كرد . از كتاب خدا

--> ( 1 ) - الاتقان ، سيوطى ، ج 4 ، ص 234 . ( 2 ) - نهج البلاغه ، خطبهء 210 ، ص 325 ، نسخهء صبحى صالح ؛ بحار الانوار ، ج 92 ، ص 99 ، چ تهران .